Balca Misis Büyüyor

@Bloglovin'

2011-12-29T11:29:00.002+02:00

Pratik Hayat: Masada eğlence zamanı

2011-11-27T09:56:00.001+02:00

2 yaşımdan beri oyun hamuru ile eğlenmeyi çok seviyorum, hamurlarla çok vakit geçiriyordum. Son zamanlarda masamda boya kalemlerimle oynamayı da çok seviyorum.

Teyzemin teşviğiyle makas oyun hayatımın içine girdi. Kesmek çok eğlenceli :) Annemin hazırladığı çizgiler üzerinden kesme alıştırması yapıyorum. Eserlerim hiç de fena değil, aramızda kalsın.

Kestiğim şeklin üzerine yapıştırıcı ile süsleri yapıştırarak okuldaki eğlenceyi evde de yaşıyorum. Ta-taa-taaa-taaaam...

Faydalar: ince motor hareketleri

Marmaris'te bayram

2011-08-31T03:56:00.000+03:00

Bayram tatilinde ailecek başbaşa olalım istedi annem ve babam. Hem güneyde kalmak hem de arabasız bir tatil için Marmaris iyi bir alternatifti. Marmaris'in merkezine çok yakın bir oteli seçmişler: Pupa Yat Otel.

Kendine ait ufak bir marinası, temiz bir kumsalı, sakin bir ortamı vardı. Odamız ufak, sade ve rahat. Ne Karadeniz'den ne de Akdeniz'den alışkın olduğumuz balçığa yakın Ege kumunu hiç sevmedim maalesef.

Hatta bu tatil hiç de keyifli değildim. Bir kere arkadaşım yoktu, kum yoktu, dalga yoktu. Yalnizca püfür püfür esen bir meltem, okaliptüs ağaçlarının gölgesinde bir hamak, suyun ve yaprakların sakin ve uyutan sesi vardı.
Ben ise hiç olmadığım kadar huysuzdum. Burası terapi için ideal ama benim gibi 2 yaş sendromunun ortasındaki bir çocuk-insan için iyi bir alternatif olmayabilir.

Gezdiğim sürece değil tabii :)

Annemler riske girip benimle tekne turunu katıldı. Akvaryum denilen bir yer vardı ki, hep orada yüzebilirdim; çok güzeldi, balıklarla yüzdüm.

Otelde tüm abiler-ablalar bana çok iyi davrandı, beni mutlu görmek için türlü oyunlar oynadılar. Yemekler çok güzeldi, anne eli değmiş gibi büyük porsiyonlarda ve saf tadıyla, güleryüzle sunuldu hep bize. Dışarıda sivrisinek vardı, sineklerden korunmak için iPad'e yüklediğimiz Anti Mosquito ve Euphia sprey çok işe yaradı.

Annem oteli internette araştırırken tesadüfen buldu, özellikle Göksu Teyze'ye teşekkürler. Bebekli ya da çift olarak bir haftasonu kaçamağı için ideal, sıcacık bir yer burası. Bundan böyle Marmaris'te mekanımız belli...

Akdeniz'de cennete kaçamak

2011-08-25T10:17:00.000+03:00

Her yaz mutlaka dede ve ninelerimizle yaz kaçamağı yaparız. Bu yıl Mersin, Boğsak'ta bir otel seçmiş babaannem. Muhteşem bir deniz ve kleopatra kumunu aratmayan harika bir kumsala sahip bir otel: İntermot Motel.

Sahilde bir ben, bir güneş, bir kum...

Hem de otoyolun altında kaldığı için gözden uzak kalmış, yalnızca müdavimler oradaydı.

Otel 1960lardan kalma olmakla birlikte yeniden inşa edilse her odadan 3 oda çıkarabilirler. Servis ve yemekler çok iyiydi. Yalnızca market yoktu, dedecim kova kürek almak için biraz uğraştı.

Çok arkadaş vardı, hep oynadık onlarla. Dondurma yedim sonra. Her kahvaltıda kaçıp denize koştum, annem yakalamak zorunda kaldı. Babam bana suda kaydırak yaptı, çok eğlendik. Babam, annem ve amcam kano yarışı yaptılar. Ben de onları izledim, henüz binmek icin küçükmüşüm efendim.

Adana ya da Mersin'de yaşayıp, biz çocuklar ile long-weekend tatil düşünürseniz deneyin, mutlu olacaksınız.

Misis'in dedesi

2011-07-13T22:55:00.004+03:00

Bir iPad canavarı oldum ben... iyi mi kötü mü bilmiyorum ama eğleniyorum. En sevdiğim uygulamalardan biri ZenBrush. Annemin içi rahat, hissedemezsem de parmaklarımla şekillendiriyorum hayallerimi.

İşte bu da dedem :)

Pratik Hayat: Bitki Bakımı

2011-05-24T21:54:00.010+03:00

Bu akşam annem bana çok önemli bir görev verdi. Salon bitkilerden birinin bakımını yaptık.

Önce yapraklar sildim. Tepsideki kuru makyaj pamuklarıyla yaprakları temizlemeye başladım. Bir elimle yaprağı tutarken diğer elimle pamuk yardımıyla yaprağı temizledim. Yaprakların tümünü temizlenince pırıl pırıl parlamaya başladı.

Sonraki işlem baster ile sulama yapmak oldu. Şeffaf bir şişeden baster'a su çektim. Baster'ın önce tepesini sıktım, sonra bıraktım ve içine su dolmaya başladı. Dikkatli şekilde kaldırdım ve saksıya taşıdım. Yine baster'ın tepesini sıkarak saksının toprağına suyu boşalttım. Bitkiyi suyun tamamıyla bu şekilde suladım.

Son işlem ise yere dökülen suyun temizliğiydi. Kuru pamuklar yardımıyla çalışma örtüsünün üzerindeki suyu sildim. Silmek, en sevdiğim işlerden biri zaten.

Bu akşam ciddi ciddi çalıştım ve görevimi tamamladım. Ne yalan söyleyeyim, çok da keyif aldım.

Notlar: Bitki Bakımı, Montessori'de Practical Life başlığının aktivitelerinden biri.
Daha önce pazardan satın aldığım biberiye için Misisle saksıya aktarım yapmıştık. Kürek kullanırken tespit ettiğim konsantrasyonu, bitki bakımı için bana bir deneme yapma cesareti verdi.
Evde parlak etli yaprağı olan bitkiler seviyorum. Bakım için bu bitkiler arasında ilk talihlimiz Barış Çiçeği oldu.
Sulama kovası yerine Amerika'dan aldığım baster'ı kullandım. Böylece hem daha çok motor hareketi yapabilir hem de bitkiye suyu bir anda bocalamak yerine azar azar dökebilir diye düşündüm.
Misis, çalışma sırasında bir an önce yaprakların tamamlanmasını istiyordu, çünkü baster ve su çok daha cazip geldi. O yüzden yarın akşamki bitki bakımı seansında ilk olarak sulama, ardından yaprak temizleme yaptıracağım. Yarınki talihli bitkimiz antoryum.

Faydalar: İnce motor hareketleri, doğa bilinci

Misis'in Arabası

2011-05-20T14:23:00.002+03:00

{şimdi, şu an} Bir Cuma ritueli. Bir fotoğraf, yorumsuz, hatırlamak istediğim; koca bir haftanın tek, özel ve sıradışı an'ı.

{Şişli - İstanbul}

Ben Soulemama'dan esinlendim. Eğer sen de esinlendiysen, aşağıdaki Add Your Link butonunu tıkla, kendi {şimdi, şu an}ının linkini bırak.

{this moment} A Friday ritual. A single photo - no words - capturing a moment from the week. A simple, special, extraordinary moment. A moment I want to pause, savor and remember. If you’re inspired to do the same, leave a link here to your moment and join in at my inspiration: Soulemama.

Geleceğe dönüş

2011-04-02T00:12:00.001+03:00

Ve nihayet karanlık günler bitti... Geleceğe, aydınlığa yeniden döndüğümüz için mutluyum. Umarım tekrar sesimiz kesilmez. Görüşmek üzere...

Bil bakalım, hangisi ne?

2011-01-17T22:10:00.002+02:00

Annem ile bugün minyatür sebze-meyvelerle yemek yaptık. Annem "bana biber verir misin?" diye sordu, ben de "biberi önüne koydum. Annem "teşekkür ederim" dedi. Biber, lahana, badem, bezelye, elma, kiraz derken yemeğimiz enteresan bişii oldu :)

Şaka bir yana, annemi kelime dağarcığımla şaşırttım.

Şimdi annem müsait bir vaktinde her biri için birer flashcard hazırlayacak; eşleştirme yapacağız.

Nuran teyzeme çok teşekkür ediyorum! Sayesinde bir sürü güzel etkinlik yapabiliyor, öğrenerek büyüyorum. Teşekkürler!

{şimdi, şu an}

2010-12-31T10:59:00.004+02:00

{şimdi, şu an} Bir Cuma ritueli. Bir fotoğraf, yorumsuz; koca bir haftanın tek, özel ve sıradışı an'ı: 27/12

Ben Soulemama'dan esinlendim. Eğer sen de esinlendiysen, aşağıdaki Add Your Link butonunu tıkla, kendi {şimdi, şu an}ının linkini bırak.

Kaptan kaba aktarma

2010-10-03T17:31:00.010+03:00

Annem yeni bir materyal bulmuş, gerek olur diye almış. Bana vermeye niyeti yoktu ama parlak mor bir karton kutu çok dikkatimi çekti ve ısrarla istemeye devam ettim. Annem de karton boncukları nasıl kullanabileceğimi düşündü ve bir Montessori aktivitesi yapmaya karar verdi.

Anneannemdeydik; iki plastik şeffaf bardak ve kağıt boncuklar yeterli oldu. Annem bir bardağı boncuklarla doldurdu, yavaşça ne yapmam gerektiğini gösterdi. Ben sağ elimi kullanmayı tercih ediyorum. Annem de içi boncuk dolu bardağı sağ elimin uzanabileceği şekilde koydu. Bir bardaktan diğer bardağa boşaltmaya başladım.
Aktiviteyi çok sevdim, defalarca tekrarladım. Sonunda sıkıldım, tümünü yere boşaltıp, boncuklardan birini ağzıma attım. Annem hemen tüm boncukları önümden kaldırdı. Mırın kırın ettim ama taviz yok. Neyse, başka zaman yine tekrarlarız.
Faydaları: İnce motor kas gelişimi, konsantrasyon, hareket koordinasyonu

Annem der ki: Annemi İstiyorum

2010-10-02T12:56:00.007+03:00

Bu sefer kızım haykırmıyor. Bu sefer prematüre bebekler ve anneleri adına Pınar Reyhan ve arkadaşları "Annemi İstiyorum" diyor.

Çalışan annelerin toplam 16 haftalık bir izni var, biliyorsunuz. Süt izinlerini de birleştirdiğinizde toplam 23,5 haftalık süre boyunca bebeğinizle başbaşa oluyorsunuz. Bebeğiniz doğduğunda eğer şanslıysanız (doğum öncesi 8 haftalık iznin 5 haftasını doğum sonrası aktardıysan, bebeğin doğduğunda 3 haftalık doğum öncesi izninden yanan günün olmadıysa ve işyerin süt iznini toplu olarak kullanmana izin veriyorsa) 13+7, 20 hafta, yani topu topu 4,5 ay birlikte yaşıyorsunuz.

Prematüre bebekler için hayat daha zorlu başlıyor, bir süre boyunca annelerinden ayrı kalıyorlar. Tam biraraya gelecekleri zaman, anneleri işe dönmek zorunda kalıyor. İşte bu yüzden prematüre bebekler, anneleriyle daha fazla birlikte olmalı.

Eğer sen de ilgili bakanlık ve müsteşarlıkların bu konuda iyi ve güzel bir adım atmasını istiyorsan, Annemi İstiyorum'u destekle.

Annem der ki: Emzirmenin şerefine...

2010-09-30T16:00:00.000+03:00

15.04.2009 - Doğumgünümüz...

Annem der ki: Emzirmenin şerefine...

2010-09-30T15:59:00.014+03:00

[12 Mayıs 2010 - Krishna's Foster-Mother, Yashoda, with the Infant Krishna (12th C.) in Asian Section @ The Metropolitan Museum of Art (The Met), New York]

Bu hafta Dünya Emzirme Haftası, Avrupa'da bu hafta kutlanıyor.

Kutluyoruz, peki ne oluyor? Çoğu anne emzirmenin kaç ay devam edeceğini bilmiyor. Emziren anneler ise "hala emziriyor musun?" sorularına "Evet" cevap verince, "arogan" bir kimliğe büründürülüyorlar.

En yakın arkadaşım Mehveş, bana çoook eskiden - üniversiteydik daha - 2,5 yaşına kadar emdiğini söylemişti. Ben de bunu duyan diğer arkadaşlarım da koca bir "yuuuuuh! kardeşin doğmasaymış ne olurdun acaba?!" demiştik. Hamileliğim biterken ne kadar cahil olduğumu anladım, şimdi ise ne kadar duyarsızmışım biliyorum. Bu tepkimi gençliğime verebilirim. Ya anne olmuşlar, anneanne, babaanne olmuşlara ne demeli... Emzirmenin güzelliğini tadamamış olmalarına bağlıyorum; herkes iyi bir deneyim yaşayamıyor.

Annemin zamanında anne sütü "tu, kaka" imiş; doktorlar "mutlaka mama" diyorlarmış. Sağma cihazları da yokmuş. Öyle elle sağmaya çalıştığım 3-5 gün olmuştu; ölüp bitmiştim.

Bugün herşey daha kolay. Anne sütü teşvik ediliyor, cihazlar var; hazır bez kullanıyoruz ki vaktimiz daha verimli işlere kalıyor. Peki neden hala emzirmekten kaçınıyoruz?

Hala cevap bulamadım desem...

1 Ekim'den itibaren Dünya Emzirme Haftası kutlanıyor. Evet, kutlanıyor! ANNE SÜTÜnün şerefine çok da güzel işlere imza atılıyor.

1 Ekim 2010, Cuma günü Nişantaşı City’s'de 13.30'da sevgili Ayça ve arkadaşlarının çok değerli bir fotoğraf sergisi açılıyor: "Her Damlası Altın, Anne Sütü". 17 Ekim'e kadar açık olacak sergiye mutlaka gidin. Hemen ardından Sevgili Elif, nam-ı diğer blogcuanne, Emzirme Reformu'nun gerekliliğini anlatıyor. Bir de Leileo'nun annelerle hazırladığı defile var; vaktim olsaydı ben de podyumda olmak isterdim :)

2 Ekim 14.30'da E-bebek Çamlıca mağazasında Emzirme konusunda detaylı bir workshop düzenleniyor. Blog anneleri ve sektörde isim yapmış markalardan temsilciler hep orada olacaklar.
Detaylı program şöyle:
Moderatör: Hande Yuvakuran – Bebek Dergisi Genel Yayın Yönetmeni
Neden Emzirme Reformu Gerekli? – Elif Doğan, blogcuanne.com yazarı
Emzirme Teknikleri ve Pozisyonları - Ebru Temizsoy_Zeynep Kamil Yenidoğan Bebek Bakım Ünitesi Hemşiresi
Anne Sütü Konusunda neden en sağlıklı ve doğal beslenme yöntemidir? – Deniz Yemişçi, Yaşasın Hayat Kliniği Beslenme ve Diyet Uzmanı
Anne sütü ve emzirmeye yardımcı ürünler hakkında bilgilendirme – Işık Taçoğlu, Lansinoh Türkiye Ürün Müdürü ve Zeynep Ersöz, LeiLeo markası Yaratıcısı

Emziren bir anne olarak, bu projeye katkı sağlayan annelere, yazarlara ve markalara çok ama çok teşekkür ediyorum. Umarım gelecek yıllarda bu inisiyatif büyüyerek tüm ülkemizi saran bir hareket olur.

Annemi özlüyorum.

2010-09-29T22:24:00.003+03:00

Annemle bir süredir az görüşüyoruz. Onun işleri çok yoğunlaştı, eve geç geliyor ve yorgun oluyor. Ben de gergin. Çünkü onu çok özlüyorum; tüm gün onun geleceği saati bekliyorum.

Eskiden o gelmeden önce kıpırdanmaya başlardım, beden saatim annemin gelişini bana haber verirdi. Şimdi ne zaman gelebileceğini tahmin bile edemiyorum. Üstelik babacım da geç gelmeye başladı. Zeynep teyzemle birlikte akşam saatlerinde yemeğimi yiyorum ve sakin sakin oynayarak onların gelişini bekliyorum.

Zil çalıyor... Heyecanlanıyorum. Elimde ne varsa bırakıyorum, kulak kesiliyorum. Asansörün motor sesi geliyor önce. Kapı açılıyor ve annem karşımda. Önce yüzümü kapatıyorum, saklanıyorum aklım sıra. Annem "been geldimm!" diye sesleniyor tüm günün yorgunluğunu saklamaya çalışan bir ses tonuyla. Kıkırdıyorum, sonra bacağına sarılıyorum sımsıkı. Hemen oyuna davet ediyorum: annii-delldelll-adii.

Yere oturuyoruz, annemi oyuncaklarımla tanıştırıyorum. Annem "Harika!" diyor ve ekliyor "elimi yıkayayım, üstümü değiştireyim, yanındayım kızım." Biraz itiraz eder sesler çıkarıyorum. O kalkıyor yerden, ben de peşinden.

Artık tüm akşam ve gece peşpeşe, dipdibe ve koyunkoyna...

{şimdi, şu an}

2010-09-10T23:58:00.007+03:00

{şimdi, şu an} Bir Cuma ritueli. Bir fotoğraf, yorumsuz, hatırlamak istediğim; koca bir haftanın tek, özel ve sıradışı an'ı.

{Çekmeköy - İstanbul}

Ben Soulemama'dan esinlendim. Eğer sen de esinlendiysen, aşağıdaki Add Your Link butonunu tıkla, kendi {şimdi, şu an}ının linkini bırak.

{this moment} A Friday ritual. A single photo - no words - capturing a moment from the week. A simple, special, extraordinary moment. A moment I want to pause, savor and remember. If you’re inspired to do the same, leave a link here to your moment and join in at my inspiration: Soulemama.

Yeni ev düzeni

2010-09-07T16:28:00.003+03:00

Büyüyorum, haliyle ihtiyaçlarım da değişiyor.

Annem uzun bir sürenin ardından yaşıma uygun olan, olmayan tüm eşyalarımı yeniden düzenlemeye karar verdi. Baby oyuncaklarım kutulanarak kaldırıldı; yaşımdan büyük olanlar paketlendi. Yaşıma uygun olanlar da düzgün bir şekilde istiflendi.

Odamda fazla vakit geçirmiyorum; çoğunlukla salondayım. Salonda bir köşede oyuncaklarım vardı ama oraya ulaşmakta zorluk yaşıyordum. Şimdi annem hepsini odama yerleştirdi. Salonda ben rahat edeyim diye kaldırdıkları orta sehpanın üzerinde tüm oyuncak ve materyallerim. Ben beğendiğim, ilgilendiğim şeyi odamdan alıyor ve salona getiriyorum. Henüz teyzem bu düzene alışamadı, ortalığa saçtıklarımı oyuncak sepetinin içine atıveriyor. Annem de her akşam üşenmeden herşeyi yine yerine koyuyor :)

Odamdaki diğer köşede hala aynam ve yürüme barım duruyor. Barı ayağa kalkmak ve yürümek için kullanırdım; şimdi o görevi tamanlandı, giysilerimi asıyorum zaman zaman :)

Odamda geçirdiğim süre ya yer yatağımda kitaplarıma bakarak ya da yatağımda bebeklerimle oynayarak vakit geçiriyorum.

Odamı günden güne daha çok seviyorum.

Nehir...

2010-09-06T10:30:00.001+03:00

Bir yüce yürekli, güzel kız, Nehir... uyu, pembe balonlarınla, mor yemişlerinle; oyna güzel bir pınarın kenarında, söğüt ağacının gölgesinde; salıncakta sallan, gül, gülümse... İyi uykular tatlı melek. Dualarımız seninle ve sevgili ailenle...

{şimdi, şu an}

2010-09-03T22:33:00.001+03:00

{şimdi, şu an} Bir Cuma ritueli. Bir fotoğraf, yorumsuz; koca bir haftanın tek, özel ve sıradışı an'ı.

{Ev - İstanbul}

Ben Soulemama'dan esinlendim. Eğer sen de esinlendiysen, aşağıdaki Add Your Link butonunu tıkla, kendi {şimdi, şu an}ının linkini bırak.

{this moment} A Friday ritual. A single photo - no words - capturing a moment from the week. A simple, special, extraordinary moment. A moment I want to pause, savor and remember. If you’re inspired to do the same, leave a link here to your moment and join in at my inspiration: Soulemama.

Hayalgücü aşkla buluşursa...

2010-09-01T16:52:00.003+03:00

Bir annenin bebeğiyle tasarladığı, yarattığı, yaşadığı fantazi dünyası... bak ve keyiflen!

Annem der ki: Ama bu haksızlık... Unutulmamalı!

2010-08-25T02:22:00.003+03:00

O kadar çabuk büyüyor ki bu aralar, inanamıyorum. Minik bebeğim çocuk oluyor. Bakışıyla, tavrıyla, hareketleriyle... Sanki bir şeyleri kaçırıyormuş gibi hissediyorum. İki fotoğraf makinesi, üç cep telefonu, bir kameraya ve her birinin kaydettiği anılara rağmen uçup gidiyor herşey zihnimden. Üstelik yeni şeyleri de yakalayamıyorum, yakalayamamaktan korkuyorum.

Misis bu aralar koltuğa bir hışımda çıkmayı, yetinmeyip kollarında dolaşmayı, o koltuktan diğerine geçmeyi çok seviyor.
"Bu ne?" demeden herşeyin ne olduğunu parmağıyla kitapları gösterip "ııı" diyerek sormaya bayılıyor: "bu at kızım, çorap, araba, yarasa" ve bla bla...
Kesinlikle "baba" demeyi reddediyor; şanslı üç a'nımızda baba derken yakaladık ama söylememek yolunda babasıyla oynuyor. Ama bir "ann-nii!" deyişi var, ne yalan söyleyeyim, bayılıyorum!
Çok güzel şarkı söylüyor ve dans ediyor: kendi etrafından dönmeyi öğrenmiş, zıplamayı becermiş, geri geri yürüyor, parmaklarını şıklatıyor(!) ; iki yana sallanmak dışında zevkli hareketlerle dansını süslüyor. En sevdiği müziği biliyor musunuz? "Aman Adanalı"!!! Neden acaba?? :)
Hele bir soru-cevap oyunumuz var ki: "Misis, beni seviyor musun?" Baş iki yana sallanır ve o çok farklı edayla "ı-ıı" denir; "amcayı seviyor musun kızım?" diye eklenir, kısa ve öz bir "ı" ile evet denir. Sorular farklı şekilde sorulur ama çıkan yol aynıdır: beni sevmiyor musun peki? cevap: ı :)
Çamaşır toplamaya bayılır ve dağıtmaya tabii ki. Bazen kendimi koridorda onun peşinden depar atarken buluyorum (nasıl olur da minik bacaklarla benim pergelleri geçebiliyor!!); çekmecesindeki tüm giysileri çıkarıp ortalığa saçmasını engellemek için. Çamaşırlığı kurduğumda o kurumaya çalışan ıslak çamaşırların altına saklanıp tuhaf cümleler kurmayı neden sevdiğini anlamadım henüz, itiraf ediyorum.
Bir hediye almaya görsün ya da taksideyken dışarıda parlak renkleriyle bir parkı farketmeye görsün, "ayyyyyyy!" diye bir nida atar benim kızım. Kapalı paketleri açmayı çok sever; içinden çıkan giysiyi üstüne sarmayı ve aynada kendine bakmayı.
Suyu çok seviyor hele. Su olsun yeter ki hayatında. Suyunu içer, bardağın kalanını tepsiye döker, elleriyle şap şap vurur. Banyoya gitmeyi teklif eder her fırsatta, çok temiz olduğundan değil elbet. Ellerini yıkayalım dedik mi, hoooop son hız banyoda. Diş fırçalamaya da bayılır; yeter ki ağzını durulasın annesi.
Annesinin bacağına sarılmayı çok sever. Sarıldı mı da bırakmaz. Ama niye bırakmasını istesin ki annesi. Sarılmakla yetinmez, öper öper, kollarıyla kendine çeker.
Hele kokusu... içime çeksem yetmiyor. Uykudaki sıcak kokusunun içine giriyorum, çıkmak istemiyorum. İlerde istemeyecek ona sokulmamı. Anneme babama izin vermediğim gibi, o da bize izin vermeyecek. Tadını bol bol çıkarmalı.
Çok güzel çiçek koklar, burun siler, üfler, içine çeker, "çirkin" olur. Bir burunla envai çeşit mimik yapar.
Sere serpe uyur; üstüne battaniye almaz, sakın ha olmaz. En derin uykusundan sana bir kızar, bir daha yapmaya yeltenmezsin bile.
Kuşları, kedileri, köpekleri çok sever, kovalar onları ve besler. Akvaryumda balık görsün, kitlenip kalır önünde.
Parkın gülüdür. Sabah-akşam parka gider. Kendinden büyük arkadaşlarıyla evcilik oynar, peşlerinden duvara bile tırmanmaya kalkıyor. Paylaşmayı, alışverişi, hayal kırıklığını, düşüp kalkmayı, doğayı, zamanında eve dönmeyi; bizim ona verebileceğimizden çok daha fazlasını o mahalle parklarında öğreniyor. Kızım da benim gibi sokak kızı olarak yetişiyor; bu fırsat kaçmaz!
Gece iki kez uyanır, hem de bağırarak, ağlama numarası yaparak. Annesi depar atarak yetişir kuzusuna. Emer, emer, uyur gider.
Emerken annesinin kollarını okşar; yumuşacık elleri bir aşağı bir yukarı dolaşır annenin kollarında, sinesinde. ahh ahh..
Haa bir de garip bir halet-i ruhiyesi vardır kızımın. Gecenin bir yarısı birşeyler dank eder, yanında beni göremezse bir ağlar ki şaşar kalırsın. Gözlerinden sicim sicim yaşlar akar, annesini görene kadar. Oysa annesi yalnızca tuvalete kadar gitmiştir ya da accık derin bir uykudadır.
Her cümleyi anlar; tepki verir, onaylar ya da onaylamaz: "gel kızım, önce çantamı alalım.", "benim biraz bilgisayarla iş yapmam gerek, izin verir misin?", " Misis, Aliş'i mi arıyorsun? Odandaki yer yatağının üzerinden gördüm, hadi git ordan al!" vs. vs. Anne, baba ve diğerleri artık bu kızın yanında özel hiçbirşey konuşamaz!!!
Sarılır sık sık, öper "muck" diye. Sonra yine sarılır, bu sefer minnacık parmaklarıyla pıt pıt vurup sırtımı, omzumu pışpışlar. Komik görünür bu durum, bir o kadar da ona özel.

Büyüyor kızım göz açıp kapanıncaya kadar. Gözümü kapamasam hiç, uyumasam.. ya da şimdi yanına uzanıp sıcak kokusunda derin bir uykuya dalsam...
İyi geceler.

{şimdi, şu an}

2010-08-24T17:34:00.004+03:00

{şimdi, şu an} Bir Cuma ritueli. Bir fotoğraf, yorumsuz; koca bir haftanın tek, özel ve sıradışı an'ı.

{Doktor'un Yeri - Erdemli, Mersin}

Ben Soulemama'dan esinlendim. Eğer sen de esinlendiysen, aşağıdaki Add Your Link butonunu tıkla, kendi {şimdi, şu an}ının linkini bırak.

{this moment} A Friday ritual. A single photo - no words - capturing a moment from the week. A simple, special, extraordinary moment. A moment I want to pause, savor and remember. If you’re inspired to do the same, leave a link here to your moment and join in at my inspiration: Soulemama.

{şimdi, şu an}

2010-08-20T21:23:00.004+03:00

{şimdi, şu an} Bir Cuma ritueli. Bir fotoğraf, yorumsuz; koca bir haftanın tek, özel ve sıradışı an'ı.

{Ev - Adana}

Ben Soulemama'dan esinlendim. Eğer sen de esinlendiysen, aşağıdaki Add Your Link butonunu tıkla, kendi {şimdi, şu an}ının linkini bırak.

{this moment} A Friday ritual. A single photo - no words - capturing a moment from the week. A simple, special, extraordinary moment. A moment I want to pause, savor and remember. If you’re inspired to do the same, leave a link here to your moment and join in at my inspiration: Soulemama.

Evde güvenlik zaafları

2010-08-08T02:52:00.002+03:00

Evin güvenliği günler geçtikçe daha da zorlaşıyor. Her yere giriyorum, koşuyorum, tırmanıyorum, iniyorum.

Annem özellikle mutfaktan çok korkuyor. Tüm çekmeceler elimin altında. İki kez parmağımı sıkıştırdım. Ocak yanarken annem "sıcakk" diyince biraz tırsıyorum ama merak etmeden duramıyorum. Fırın zaten başlı başlına bir olay..

Çamaşırlığın altına girip oyun oynuyorum, bayılıyorum oraya; hele de çamaşırları cart diye çekip yere atmaya! Çamaşırlığı da bir gün kapatmayı başaracağım.

O pembe büyük şişeye bayılıyorum. Kokusu pek sevimsiz ama annemden kaçak, salona getirip kurcalamaya çalışıyorum. Kapağını açsam pek güzel olacak.

Merdivenin ilk iki basamağına zahmetsiz çıkıyorum; parmak uçlarımda durup ışığı yakıp söndürüyorum. Güvenlik kapısı da olmasa, üst kata amcama gideceğim zaten.

Annem sandalyede oturmaya dursun, arkasından sessizce sandalyeye tırmanıyorum; maksat anneme sarılmak. Ama beni anlamıyorlar.

Evdeki minik sandalyemi çok seviyorum; ama oturmak için yapılmamış o, ben sırtına basıp kaydıraktan kayar gibi kaymam için yapılmış; bilmiyorlar ki.

Elektrikli aletlerin fişlerini prizlere takmayı deniyorum. İnce motor hareketlerimin gelişimi için faydalı ya..

Minik ahşap arabamın lastik tekerleklerini söküp ağzımda çiğnemeyi seviyorum, huy edindim napıyım, dişlerim kaşındığında iyi geliyor.

Yatağımın üstünde zıplamayı seviyorum. Zıp zıp, pat küt!!! Hmm, ağlıyoruuuum, başım acıyor.

{şimdi, şu an}

2010-07-23T23:33:00.008+03:00

{şimdi, şu an} Bir Cuma ritueli. Bir fotoğraf, yorumsuz; koca bir haftanın tek, özel ve sıradışı an'ı.

{Ev - Zonguldak}

Ben Soulemama'dan esinlendim. Eğer sen de esinlendiysen, aşağıdaki Add Your Link butonunu tıkla, kendi {şimdi, şu an}ının linkini bırak.

{this moment} A Friday ritual. A single photo - no words - capturing a moment from the week. A simple, special, extraordinary moment. A moment I want to pause, savor and remember. If you’re inspired to do the same, leave a link here to your moment and join in at my inspiration: Soulemama.

Koy-Boşalt Aktivitesi

2010-07-20T12:38:00.004+03:00

Bugün balkonda kendi inisiyatifimle bir aktivite başlattım. Annem pek hayal etmiyordu ama biz çocuklarda yaratıcılık sınırsız. Bu meziyetimin ortaya çıkması için anneannemin mandal sepeti ve bir damacana yeterliydi. Mutfakta bulduğum boş damacanayı balkona taşıdım ve en sevdiğim oyuncaklarla yani mandallarla doldurup boşaltmaya başladım.

Kürekle Transfer Aktivitesi

2010-07-17T17:51:00.002+03:00

Biz, çocuklar, kumla oynamayı çok seviyoruz. Henüz kürekle yeni tanışmıştım ki, önemli bir işlevi olduğunu farkettim. Önce babam gösterdi, sonra ben denedim, defalarca tekrar ettim.

Kumu küreğe doldurdum, kovaya boşalttım; doldurdum, boşalttım .... sonunda kovadaki tüm kumu üstüme yığdım.

NOT: Annem çok iyi fotoğraflayamadı. Bu fotoğraf doğru uygulama değil. Aslında kovayı elimde tutmadığım bir poz olmalıydı.

{şimdi, şu an}

2010-07-16T22:48:00.003+03:00

{şimdi, şu an} Bir Cuma ritueli. Bir fotoğraf, yorumsuz; koca bir haftanın tek, özel ve sıradışı an'ı.

{Kapuz Plajı - Zonguldak}

Ben Soulemama'dan esinlendim. Eğer sen de beğenip esinlendiysen, aşağıdaki Add Your Link butonunu tıkla, kendi {şimdi, şu an}ının linkini bırak.

{this moment} A Friday ritual. A single photo - no words - capturing a moment from the week. A simple, special, extraordinary moment. A moment I want to pause, savor and remember. If you’re inspired to do the same, leave a link here to your moment and join in at my inspiration: Soulemama.

{şimdi, şu an}

2010-07-09T15:43:00.006+03:00

{şimdi, şu an} Bir Cuma ritueli. Bir fotoğraf, yorumsuz, koca bir haftanın tek, özel ve sıradışı an'ı.

{Ev - Zonguldak}

Ben Soulemama'dan esinlendim. Eğer sen de beğenip esinlendiysen, aşağıdaki Add Your Link butonunu tıkla, kendi {şimdi, şu an}ının linkini bırak.

{this moment} A Friday ritual. A single photo - no words - capturing a moment from the week. A simple, special, extraordinary moment. A moment I want to pause, savor and remember. If you’re inspired to do the same, leave a link here to your moment and join in at my inspiration: Soulemama.

Annem der ki: Emzirmeyi seviyorum.

2010-07-08T00:12:00.013+03:00

Gündüz sağmaları ve bazı değişimler:

12 ay henüz bitmeden günde 1 kez sağmayı tercih etmeye başladım. Farkettim ki, günde 2 kez yapmakla tek yapmak arasında bir fark yok; yani artık yok.

1. yaşla birlikte günlük rutinimiz şöyle oldu:
Haftaiçi 7.00 - 7.30 (emzirme) / 14:00-14:30 (sağma - Misis, sütü ertesi gün iki partide içiyor)/ 19:30 - 20:30 (emzirme) / 03:00 - 04:00 (emzirme)
Haftasonu 7.00 - 7.30 (emzirme) / 13:00-14:00 (emzirme) / 19:30 - 20:30 (emzirme) / 03:00 - 04:00 (emzirme)
Bu rutin içinde minimum limit olan 500ml.'yi epey geçiyoruz.

Su içmek mucizevi bir şey. Hala ne kadar su içersem, o kadar süt verebiliyorum. O gün az su içtiysem, süt müt yok! Nasıl oluyorsa!

Gece emzirmeleri 13. ay azalmıştı; ancak son zamanlarda yine başladı. Gündüz doymadığından olmuyor; 2 saatte bir beslenen bir çocuk gece acıkmaz diye düşünüyorum. Herhalde susadığı için süt istiyor. Yetişkinler olarak biz de gece susuyoruz, öyle değil mi? Evet, henüz müdahale etmeyi düşünmüyorum. Uykudan uyanmak zor olsa da, benim için her defasında keyif verici bir deneyim oluyor.

13. ay ısırıkların bol olduğu, canımın çok acıdığı bir dönem oldu. Daha önce de ısırıyordu ancak tepki vermediğim için sürdürmüyordu. Bu seferkilerde gözümden yaş geldi, ne yalan söyleyeyim. Dolayısıyla durumu anlayıp ısrar etmeye başladı. Ben de her ısırmaya yeltendiğinde, içim burkularak "o halde bitti, artık emmiyorsun, çünkü canım acıyor" dedim. Biraz mızıldanma, biraz da kızmanın ardından yaptığı şeyin kötü olduğunu anladı. Demek ki, oralı olmamak kadar kararlı da olmak işe yarıyor.

Misis 14.ayda enteresan bir oyuna başladı. Bir memeden emmeye başlıyor, sonra hemen diğerine geçiyor. Sonra tekrar diğeri. Bir kaç devirden sonra sabitliyor. Gece uykuda bile bu şekilde. Galiba eskisi kadar hızla süt gelmiyor. Bizimki de sabırsızlığından, efektif olmak için bu yöntemi bulmuş.

İlginizi çekerse, 1 yaş sonrası emzirme hakkında ayrıntılı soru/cevaplar burada.

Niyetim, 18 aya kadar gündüz sağmaya devam etmek. Bakalım, günler neler getirecek, hangi yeni hikayeleri anlattıracak?

Neden Montessori'yi seviyorum?

2010-06-24T14:08:00.009+03:00

Bebeklerde inanılmaz bir potansiyel olduğu için...

2,5 yılda çekilen "The Babies" Amerika'da vizyona girmiş. Fırsatın varsa seyret. Ben DVD'sini dört gözle bekliyorum.

Sanatın derin kolu: Resim

2010-06-19T23:06:00.017+03:00

Annem uzun zaman önce internette bulup yapmaya niyetlendiği şeyi nihayet denedi. Benim tombik ellerime uygun pastel boyalar...

Annemin bu basit ve hoş işi nasıl yaptığını anlatalım:

- Daha önceden satın aldığı renk renk pastel boyaları küçük parçalara ayırdı.

- Boyaları birkaç parça halinde silikon kurabiye kalıplarına yerleştirdi.

- Kalıbı önceden ısıtılmış fırına yerleştirdi.

10 dk sonra boyalar erimeye ve renkler birbirine karışmaya başladı.

- Tahta bir şiş yardımıyla hafifçe her kapsülü karıştırdı.

- Bir süre daha bekledikten sonra kalıbı fırından çıkardı ve dışarıda beklemeye aldı.

- Boyalar ılımaya başlayınca kalıbı buzdolabına koydu ve 1,5 saat bekledi.

- Donan boyaları kapsülden çıkardı.

İşte size rengarenk kalp boyalar...

Ben ne yaptım peki?
Boyaları elime aldım. Evirdim, çevirdim. Koltuğa renk denemesi yaptım, halıyı karaladım. Boyanın tadına baktım. Denedim. Eğlendim.

Bu aralar yürümek, tırmanmak, sallanmak gibi hareketlerden zevk alıyorum. Resimle ileride daha ilgili olacağım. Bu yalnızca başlangıç.

{şimdi, şu an}

2010-06-18T11:51:00.011+03:00

{şimdi, şu an} Yeni bir Cuma ritueli. Bir fotoğraf, yorumsuz, koca bir haftanın tek, özel ve sıradışı an'ı.

{Ev - İstanbul}

Ben Soulemama'dan esinlendim. Eğer sen de beğenip esinlendiysen, aşağıdaki Add Your Link butonunu tıkla, kendi {şimdi, şu an}ının linkini bırak.

İzmir'de Montessori Semineri

2010-06-11T00:53:00.002+03:00

İzmir'deki sevgili aileler, bu fırsat kaçmaz!
Montessori'nin Türkiye'deki önemli isimlerinden ikisi İzmir'de, sevgili Başak'ın organizasyonu ile, sizlerle biraraya geliyor. İstanbul'a istiyoruz!

Detaylar için Başak'ın mailine yönlendiriyorum:

Merhabalar;

Daha önce EKET fuarı ve Nuran Hanım'ın mailiyle haberdar olduğum Eylem Hanım'la, bazı materyaller için irtibata geçtiğimde Zuhal Hanım'la birlikte Trabzon ve Giresun'da Temmuz başında yapılacak bir Montessori Semineri hazırlığında olduklarını öğrendim. Eylem Hanım eğer katılım konusunda yeterli sayıda olduğumuz takdirde Trabzon programına İzmir'i de ekleyebileceklerini söyledi. Montessori felsefesi ve bazı materyal kullanımlarının gösterilebileceği bir günlük, muhtemelen Temmuz'un ilk pazar günü olabilecek, seminere çevremde ilgi duyacak kişiler var ancak asıl ilginin gruptaki İzmir'li ailelerden geleceğini düşündüğüm için grubu bilgilendirmek istedim.
Katılmak isteyenler bana mail atabilirse kesin sayı sonucu organizasyonun diğer ayrıntılarını belirlemeye çalışacağım. Seminer diğer yapılanlar gibi ücretsiz olacak ancak eğitmenlerin yol giderleri ve salon organizasyonu gibi ortak giderlere katılım sözkonusu olacak. Bana basak.keskin@akbank.com adresinden de ulaşabilirsiniz çünkü gün içinde grup adresine gelen maillere erişim olanağım bulunmuyor.

Görüşmek üzere,
Sevgiler,
Başak Sarı Keskin

EĞİTMENLER
ZUHAL-BİLİR MEIER, 1953 Mersin doğumludur. 1978-1990 yılları arasında sosyal pedagog olarak çalıştı. Almanya’da halk yüksek okullarında danışmanlık ve yöneticilik yaptı. 1990-92 yılları arasında Association Montessori International’a (AMI) bağlı bir kurumdan Montessori
Pedagojisi eğitimi aldı. 1993-95 yılları arasında Alman Gelişim ve Rehabilitasyon Akademisi’nden Montessori terapisi eğitimi aldı. 2001-2003 yılları arasında Centrum für Integrative Psychotherapie’den çocuk ve ergen psikoterapisi eğitimi aldı. 1992 yılından
beri Montessori eğitmeni ve terapisti olarak çeşitli kurumlarda ve yuvalarda çalışmaktadır. Normal gelişim gösteren çocukların yanı sıra, bedensel ve zihinsel engelleri olan çocuklarla da çalışmaktadır. Ayrıca 2007-08 öğretim yılından beri Kültürler Arası Yakınlaşma ve Eğitim için IG-İnisiyatif Grubu’nda öğretmenlere Montessori pedagojisi dersleri vermektedir. Evli, 3
çocuk ve bir torun sahibidir.
EYLEM KORKMAZ, Yüksek lisans tezini Montessori Metodu üzerine yazmıştır. 2005-2009 yılları arasında Montessori eğitim seminerleri düzenlemiştir. Halen Eğitim Programları
ve Öğretimi alanında doktorasını yapmakta ve araştırma görevlisi olarak çalışmaktadır. “Montessori Metodu: Eğitimde Bir Alternatif” kitabının yazarıdır. Alternatif eğitim ve Montessori Metodu hakkında çeşitli dergi, gazete ve kitaplarda yazıları yayımlanmıştır.

Nurturia'dan Babalar Günü hediyesi

2010-06-10T23:48:00.004+03:00

Nurturia'da süper bir yarışma var: Babalar Günü Fotoğraf Yarışması

Sevgili çocuklar ve değerli babalarına dair güzel anları Nurturia'da paylaşın; Nintendo Wii kazanma şansı yakalayın. Katılım için son gün 19 Haziran.

Ya fotoğraf arşivlerinizi didikleyin ya da kameranıza elinize alıp harikalar yaratın (modeller zaten harika).

Biz de oradayız, sizi de bekleriz.

Montessori Okulu hakkında biraz daha bilgi

2010-05-24T16:54:00.004+03:00

Montessori Okulu Tanıtım ve Bilgi

İstanbul'da bir heyecan var.

2010-05-24T15:32:00.010+03:00

Kalpler hızlı hızlı atıyor. Yüreklerde bir coşku var. Alınlarda ter...
İstanbul'da bir sinerjinin enerjisi insanları sarıyor.

Çocuklarına iyi ve bağımsız bir gelecek sunmak isteyen anne-babalar, Montessori Eğitimi grubunda uzun yıllardır birbirlerine destek oluyorlar. Şimdi ise bu çok değerli gruptan güzel bir proje ortaya çıkıyor: İstanbul'da bir Montessori Okulu (aslında preschool). Öncelikle anaokulu olarak hizmet verecek olan okulun hedefleri büyük.

Anne-baba şefkatini ve özenini bizzat yaşayacak, düğmesini kendi ilikleyebilecek, ayakkabısını kendi bağlayacak, matematiği ve dilini kolayca öğrenebilecek, çevresine duyarlı ve saygılı olacak, inisiyatif kullanmayı bilecek, deneyerek deneyimleyecek minik kalpler aranıyor.

Eğer yavrunuz 20 ay ve üzerindeyse, neden olmasın? Başvurun. Pişman olmayacaksınız.

Ben mi? Gönlüm bu yola başkoydu. Balca Misis'in bir an önce büyümesini bekliyorum.

scribd'e tanıtım broşürünü yükledim, aşağıdaki videodan izleyebilirsiniz.

Hepimize hayırlı, uğurlu olsun.

Montessori Okulu Tanıtım ve Bilgi

Annem der ki: Yazasım gelmiyor..

2010-05-07T03:59:00.004+03:00

Hala toparlayamadım kendimi. Şuraya iki çift güzel, özel söz yazmak vakti.. hatta o vakit geldi geçti de..

Kendimi borçlu hissediyorum.

Misis çok özel günler yaşıyor. Bebeklikten çocukluğa adım atarken farklı heyecanlar, sıkıntılar ve değerli dakikalar. Tek tek yazmam gerek.

ilk doğumgünü
ilk yaş doktor muayenesi
kayseri-ürgüp seyahati
ilk gerçek adımlar
sosyal ortamlar
gerileme dönemi
pedagog yorumları

Yazacaklar daha da birikmeden işe koyulmalı. Bugün değil, belki yarın...

Takip eden dostlara borcumu kısmen ödemek için sizlere yeni bir blogtan haber vereyim:

Montessori anneleri! Jojoebi yeni bir blog tasarlamış: takip ettiği Montessori bloglarından derleme yaparak güzel bir çalışmaya imza atmış. Dilediğiniz konuda arama yapıp farklı fikir ve uygulamaları inceleyebiliyorsunuz. Gelişmeye açık.. Fikirlerimizi de bekliyor. Bu blogta sağ dizinde bir ikon olarak ekledim. Adresi: The Montessori Goldmine

Görüşmek üzere.

15 Nisan beraber olduğumuz 2. doğumgünümüz

2010-04-15T23:53:00.009+03:00

Geriye dönük yazılardan ilki...

Annem ve ben aynı gün doğduk. Bu bizim için çok güzel bir tesadüf. Tabii bu olayın bir de cilvesi var: annemin bu özel gün için kendine vakit ayıramaması.

Annem kendi doğumgünü kutlamalarını günlere yayarak Perşembe gününü tamamen benim ilk yaş günüme ayırdı. Güzel bir pasta ve kurabiye siparişinin ardından, anneanne ve babaannem benim için güzel bir sofra hazırladılar. Bir gece önce dedem ve annem salonu balonlarla süslemişler.

Doğumgünüm haftaiçine denk geldiği için, akşam saatlerinde kutlama yaptık. Annem iş çıkışı koşa koşa eve geldi. Benim cicilerimi giydirip kendi hazırlandı. Misafirlerimizde gelince kutlamalara başladık.

Bugün çok güzeldi. Kendimi gerçekten çok özel hissettim. Bana özel birşeylerin olduğunu, tüm sevdiklerimin benimle beraber bir mutluluk paylaştıklarını farkettim. Şımardım haliyle; epeyce şımardım.

Ve ilk kez yürüdüm. Bir kucaktan diğer kucağa yürüye yürüye gittim, durdum. Yürümek çok eğlenceliymiş!

Ayrıca hem benim pastam hem de Zeynep teyzemin pastası mükemmeldi. Nilay ve Funda teyzelerin ellerine sağlık!

Hediyelerim de çok güzeldi. Sallanan bir atım, bir müzik kitabım, güzeller güzeli elbiselerim oldu. Annem de misafirlerimize birer hediye hazırlamış: fotoğrafımdan birer saat. Onlar da çok mutlu oldular!

Balca Misis'in Doğumgünü Treni

2010-04-15T23:41:00.006+03:00

Siz de çocuklarınızı mutlu etmek için şu adrese girin, eğlenin:
www.babytv.com/fun.aspx

Annem der ki: Boğazımda düğüm düğüm hıçkırık oldun...

2010-04-02T13:10:00.007+03:00

Zonguldak, 2 Nisan 2010 13:10
Yastayım, çok sevdiğimi yitirdim...

Boğazımda düğümlenen hıçkırıksın, Nunişim.
Yenildim. Seni sonsuzluğa teslim ettim. Varsa yoksa sendin oysa ki.

Yaşlanmış bedeninden arındın. Yine de erkendi. Biliyorum, ayrılık günü daima erken olacaktı. Yine de çok erkendi.

Güzel anılarınla artık beynimin her kıvrımında, ruhunun saf enerjisiyle her hücremdesin.

Telefonu elime alsam, sesini duyar gibiyim. Gözümü kapatsam, seni görür gibiyim. Adını ansam, seni hisseder gibiyim. Uzansam, tutacak gibiyim. Ufka dalsam, yeşil gözlerini görür gibiyim. Bu aralar böyleyim...

Adın gibi nurlar içinde dinlen.
Seni çok sevmeye, sevdirmeye devam edeceğim.

Torunun

Bir gün dolusu ilk...

2010-03-21T22:13:00.015+02:00

İlk kez çimlere dokundum.

İlk kez bir kedinin peşinden koşturdum.

İlk kez leylekleri havada gördüm.

İlk kez o top bu top bir o yana bir bu yana koştum.

İlk kez bir arkadaşımın elini tuttum.

İlk kez çıplak ayakla toprağa bastım.

YAŞASIN İLKBAHAR!!!

Samimi bir annenin cesur girişimi: NURTURIA

2010-03-21T03:11:00.010+02:00

Nurturia Nedir?
"Nurturia ile çocuğunu daha kolay büyüt"
Anne-baba ve anne-baba adaylarının çocuk gelişimi hakkında karşılıklı bilgi edindikleri, sevdikleri ile anlarını ve hikayelerini paylaştıkları, yardımlaşabildikleri sosyal platform.

Nurturia'da Neler Yapabilirsiniz?
Kendiniz için bir hesap açabilir, çocuklu arkadaşlarınızı ekleyebilirsiniz, yeni arkadaşlar bulabilirsiniz. Çocuklarınız için de hesap oluşturalım. Aile fertlerini davet edebilirsiniz.
Böylece çocuklarınızın ve sizin günlük maceralarınızı buradan paylaşabilirsiniz. Çocuğunuzun anı defterini güncelleyerek gelecek için kayıt altına alabilirsiniz. Hamilelikten itibaren çocuk ve göbek :) büyütmekle ilgili her türlü sorunuzu sorabilir, soru yanıtlayarak tecrübelerinizi paylaşabilirsiniz.

Nasıl Üye Olabilirim?
Üyelik ücretsiz. www.nurturia.com.tr adresinden 1 dakikada üye olabilirsiniz. Kayıt olduktan e-posta adresinizi onaylamayı unutmayin.

Nurturia Tanıtım Turu Adresi: http://www.nurturia.com.tr/account/tour

Nurturia Ne demek? Nurturia, İngilizce'de iyi bakmak, büyütmek anlamındaki "Nurture" kelimesinden geliyor. Yurt dışına açılma planlarından dolayı ingilizce kökenli bir isim seçilmis.

*** Nurturia'nın doğuş hikayesini sevgili Damla'nın kaleminden okumak ister misiniz?
http://www.kitubi.com/2009/09/14/%c3%87ocukluHayat%c4%b1Kolayla%c5%9ft%c4%b1r%c4%b1yoruzNurturia.aspx
Ellerine, yüreğine sağlık, Damla!

Annem der ki: Aile olmak...

2010-03-21T02:16:00.007+02:00

Bebeğim, büyüyorsun. İlk yaşını kutlamaya çok az kaldı. Vakit ne çabuk geçiyormuş meğer. Hadi büyü dediğimiz anlar, şimdi çok geride.
Her gün hamdediyoruz gelişine. Her gün dua ediyoruz, seninle her günümüz mutlu geçsin diye.
Öyle güzelsin ki.. Elimizde büyüyen bir tomurcuk papatya. Her gün bir yaprak açıyorsun sanki, biz seni sevgimizle besledikçe.
İyi ki varsın, bebeğim.
Her gün bir çok kez babanla birbirimize soruyoruz; ne yapıyor olurduk, sen aramıza katılmasaydın? Vakit geçmezmiş meğer sen yokken; hayat boşmuş meğerse. Senin varlığın bizi bu kadar mutlu eden; telaşlı, enerji dolu, "canlı" yapan.
Biz seninle her günü tekrar ve başka yaşıyoruz. Böylesi bir dönem varmış ömrümüzde meğerse. Senin varlığın bizi büyüten, kemal eden. Senin varlığın bizi aile kılan...
Gelişinle bizi şen eyledin!
İyi ki varsın, bebeğim ;);)(-:

Beni bu güzel havalar mahvetti..

2010-03-20T11:43:00.000+02:00

Tembellik bir yere kadar...

Annem bir süredir buraya uğramayı ihmal ediyor. Hikaye bol, anı çok.. Her güne yeni bir hareket, eğlence. Ee, bu blog niye var? Bunları kaydetmek için, ilerde eskiye dair okumalar için.

Bugün yine pek bir hali yok. Son 10 gündür annem akşam benimle uykuya dalıyor; gece yarısı kalkıyor, işini gücünü tamamlıyor. Ortalığı toplamak, yeni iş gününe hazırlanmak, yoğurt ve peynirimi yapmak derken burayı görmemesi de normal. Bu bahar geçişi bir bitse de annem kendine gelse.

Bahar demişken, bugün bahara geçtik. Eminim, %100! Çünkü bugün ben bir tuhaf oldum. Sabah kahvaltıya çıkalım derken, her zamanki gibi saati 12 yaptık. Nasıl beceriyoruz ki böyle geç kalmayı. Annemin hep yapması gereken bir şeyler çıkıyor, hareket edemiyoruz :( Beşiktaş'a gittik, hava güzel ama benim uykum var. Neyse dışarda olduğumdan sesimi çıkarmadım. Bir şeyler yedik. Sonra fotoğrafçıya gittik. Annem ve babam yıllardır Saygın Color'da fotoğraf çektirirmiş; ben de aralarına katıldım. Çok önemli bişi değil, yalnızca vesikalık fotoğraf. Vize başvurusu içinmiş. Sesimi çıkarmadım ama mutlu olduğumu da söyleyemeyeceğim. 20 pozdan bir tanesi de güzel çıkmaz mı! Bu fotoğrafların tümü yakılası valla! Pek asık suratlıyım. Neyse işimizi görecekmiş.

Fotoğraf sonrası yorgunluğumun en dibinde artık ağlamaya başladım. Dışarıda uyuyamıyorum bir türlü. Arabaya binip müziği duyduktan sonra uykuya daldım annemin kucağında. Sonrasındaki organik pazarı kaçırmışım. Tüm alışverişi babam yapmış, biz arabada beklerken. Eve dönerken uyandım; epey uyumuşum.

Eve geldik, ben bir tuhaf. Annem beni nereye bırakırsa, orada yatakalıyorum. Başımı kaldıracak halim ve enerjim yok. Aman çok usluyum. Hatta annem mutfakta çalışıp, babam koltukta sızmışken ben de yattım TVye anlamsızca bakıyordum bir süre. Epey bir süre, şaka değil. Bakın!

Annemler, yatarak vakit geçirebilmeyi keşfettiğimi; bir ümit, bunu alışkanlık haline getirebileceğimi düşünerek seviniyorlar. Durun bi dakka, beni bahar çarpıverdi, o kadar.

Beni bu güzel havalar mahvetti..

Ellerimle yemek

2010-03-14T21:10:00.006+02:00

10. ay kontrolümde doktorum, anne-babama artık kaşık ve tabağımı önüme koymalarını söylemişti. Doktor öncesinde de mama sandalyesine oturduğum zamanlarda tembelliğim tutuyor; suyumu bile kendim içmiyordum. Peki şimdi nasıl olacaktı? Ya da daha doğrusu, olmalı mıydı?

Bizimkiler erken olduğunu düşünmekle birlikte, birkaç kez deneme yaptılar. Olmadı. Elimle yemek, kaşık tutmak istemedim. Hiç ilgi göstermedim; heyecanlanmadım.

Gel zaman git zaman... Birkaç gündür istekle annemin tuttuğu tabağıma atlamaya başladım. Bugün annemin yemeğine saldırdım, desem yalan olmaz. Annem de önüme tabağı da kaşığı da bıraktı. Bakın neler oldu:

>> Doyduğumu söyleyemeyeceğim.
>> Susuz bir yemek olduğu için annem çok şanslı.
>> Yine de ortalık batmadı sanmayın. Yerde muşamba seriliydi de, temizlemesi çok kolay oldu.
>> Herşeyin bir zamanı, her çocuğun bir ritmi olduğunu bir kez daha gördük. Ben isteyince, herşey olur.

Yeni ritmler için hevesliyiz.

Bir not: Unutmadan yazmak, bir anı olarak saklamak istediğim bir huyum var: Çok zamandır mama sandalyesinden kalkarken üstümü silkeleyen annem ve babama eşlik ediyorum. Ayağa kalkınca başımı önüme eğiyor, üzerimdeki kırıntıların yere düşüşünü seyrediyorum. Çok zevkli...

Somun pehlivanı

2010-03-08T20:31:00.003+02:00

Ekmekle tanışmam, 29 Ekim'de olmuştu. Sarıyer'in ücra koylarından birinde bir balıkçıda sevgili babaannem elime tutuşturuvermişti ekmeği. Çok sevmiştim, kendimden geçerek yemeye çalışmış, büyük bir kısmını parçalayıp ortalığı batırmıştım. Hala ekmeği çok seviyorum. Bulunca tutuyorum poposundan; homunu homunu yiyorum.

Hoş bir not: Bu poza benzer bir pozdan dayımın da var. Tarih tekerrürden ibaretse, gelecekte onun gibi mi olacağım?! Aman, annem korusun beni :)

İki çift söz de annemden..

2010-03-02T02:27:00.003+02:00

Çocuk mutluysa, oyun olsun, aktivite olsun hayatında. Anne mutluysa, çocuğuyla oynasın, aktivite yapsın.
Kim ne yaparsa yapsın, kendi için, çocuğu için en iyisini düşündüğünü yapsın.
Yaparken de, diğer anne ve çocukları düşünüp empati kursun.
Herkesin kendine ait bir yolu var. Kimse yol kesmesin, hak yemesin, kimseyi üzmesin.
Her anne güzeldir, her çocuk değerlidir, her doğru doğrudur.
Sonuçta her ne oluyorsa, o anne ve çocuğu arasında. Gerisi kime ne...

* Kendine ve yavrularına değer veren tüm annelere selam olsun.

10. Ay Kontrolü

2010-02-16T23:35:00.003+02:00

Bugün hava güzeldi. Teyzem öğlene doğru beni giydirdi; gezmeye gidiyorduk ki, bir bakayım ne göreyim: hastaneye gelmişiz. Neyse, bu havalarda buna da şükür.
Hemen babam karşıladı beni. Annem de biz bekleme salonundayken geldi. Bir süre bekledik orada.
Bekleme salonunda akıllı tellerden oluşan bir masa var; ben çok seviyorum. Boncukları bir oraya bir buraya tel üzerinde itiyorum, çeviriyorum. Epey oyalandım. Babam bana bu masadan almak niyetinde.
Duvardaki harika renklere sahip ağaç çizimi, ilk doktor ziyaretimden itibaren mutlaka incelediğim bir unsur. Annemin kucağında parmaklarımı üzerinde gezdirerek dokusunu anlamaya çalışıyorum hala. Şimdi işaret parmağımla çok güzel işaret ediyorum.
Duvarın önünde sallanan kuş maketlerini ve köşede akvaryumdaki balıkları unutmayalım. Onları izlemek ve onlara dokunmak çok eğlenceli. Umarım bir gün gerçek bir hayvanım olur.
Bekleme salonu maceraları devam ederken, Berkan doktorum bizi odaya davet etti. Önce onu farketmedim. Bir süre geçti, beni kucağına davet etti. Zarif ses tonuyla uysaldım. Bir telefon çaldı ve normal sesi tonuna döner dönmez çığlığı bastım. Ya, ben çok korkuyorum doktorumdan.
Neyse ağla, ağla, ağla; hepten peşinen ağladım. Oysa hiçbir şey olmadı. Yalnızca rutin kontroller yapıldı.
Kilom hala grafiğin üst sınırını (+100. persentil) geçmiş durumda. Annemler, yemin billah börek, makarna ve muhallebi gibi kalorili şeyleri yedirmediğini söylüyor; gerçekten de öyle. Kilo alan bir yapım var galiba :) su içsem yarıyor :)
Doktor, emip emmediğimi merak etti. Annem de hem sağmaya devam ettiğini hem de emzirdiğini söyleyince, doktor şaşırdı: çok azimli ve verimliymiş annecim. Doktorumuza bile tuhaf geldikten sonra diğer 3.şahıslar ne yapsın... Boyum da 90. persentilde. Herşey normal.
Diş sayımda da bir gariplik yokmuş: [yaş-6] olmalıymış diş sayısı. Ee, benimki 3 ama olsun 4.dişim bugün yarın çıkacak gibi.
Doktorumuz flor desteği vermedi. Zaten demir desteği bile vermiyor. Florun fazlası zararlı olduğu ve gün içinde alınan flor miktarı belirsiz olduğu için vermemeyi tercih ediyormuş. Özellikle anne sütü alan bebekler sütten flor takviyesi alırmış; içtiğimiz suyun içinde de flor varmış. 1 yaşından itibaren diş macunu kullanmaya başlayınca, bir miktar flor ondan da kapacakmışım.
D vitaminine devam; güneşli havalar hariç.
Önemli bir kilit noktaymış katı gıda tüketimi. Biz sınavı vermişiz: her yemeği, özellikle yetişkin yemeklerini püre yapmadan ya da işlemden geçirmeden tüketiyor olduğum için.
Uyku ve yatak konusunda bir uyarı: bundan sonra annemlerle yatmaya devam edersem feci alışır, bırakamazmışım. Uyku konusu, diğer bir trick konuymuş. Bu sınavı da vermek gerekirmiş. Arada şu diş sıkıntılarım olmasa, yatak konusunda derdim yok. Hallederiz herhalde. Bu olmazsa, acaba Attachment Parenting tarafına mı geçsek?
Bugün doktorda olan bitenler bunlar.
Büyümeye devam!...

Annemin çantasında neler var?

2010-02-15T23:55:00.006+02:00

Takip ettiğimiz bloglarda bir mim dönüyor. Bize gelen olmadı, ben de sabırsızlık yaparak annemin çantasını karıştırmaya karar verdim.
Annem mutfakta yemek hazırlarken, ortalıkta bıraktığı el çantası dikkatimi çekti. Emekleyerek ilerledim ve sandığın üzerinden çantayı çektim.
Çantanın içini bir bir boşalttım. Buyrun, annemi çantası:

- minik Pürel - bitmiş bu, hemen doldurmalısın anne.
- makyaj çantası - amma ağır; ne var bunun içinde.
- iki tane test telefonu - annem işte test yapıyormuş, ne demek bilmiyorum...
- iki adet kendi telefonu
- dudak parlatıcısı
- nüfus cüzdanı (hem benimki hem kendininki)
- para cüzdanı (içini açamadım bir türlü)
- kağıt mendil
- şemsiye
- e-bebek kupon kitapçığı
- günlük to-do defteri
- anahtar seti
- şirket kimliği
- Öğrenme Stilleri (bu aralar yolda okuduğu kitap)
Bir nevi çıfıtçı çarşısı...

Annem der ki: Sen hala mı emziriyorsun?

2010-02-10T00:34:00.004+02:00

Mahalle baskısıyla tanışıyorum bugünlerde. Ofiste benden başka 10 aylık çocuğu olup günde iki kez süt toplayan, akşam - sabah saatleri arasında birfiil emziren anne yokmuş.
Bugünkü tam günlük toplantı için dışarıda bir yer ayarlanmıştı. Ben de sütümü nasıl toplarım diye kendi kendime sorarken, bir arkadaşım "yarın da toplamayıver" dedi. Hani çok gereksiz, çevreyi rahatsız eden, tuhaf bir davranışa sahipmişim gibi.
Her annenin ve bebeğin mizacı, tutumu farklı oluyor. Bir anne tanıyorum ki, emzirmekten tiksinmiş. Bir anne biliyorum, sonsuza kadar emzirebilir. Galiba ilkinden daha çok örnek var çevremde. Kimi 3 ay emzirmiş, kimi 40 gün... 5 aydır süt odası gözlemlerime göre, işbaşı yapan hevesli annelerin bir kısmı artık süt toplamaya gelmiyorlar bile. "Bravo, hala devam ediyorsun" diyen dudaklara karşılık tam tersini itiraf eden gözler de cabası.
Kızımın içtiği süt miktarı hiç değişmedi. Hep aynı miktarda toplamaya devam ediyorum. Artık normal gıdaları da alabilmesine rağmen. Öğlen saatlerinde ve iş çıkışı taksiye binmeden önce sütümü topluyorum; kızım da ertesi gün tüm stoğu bitiriyor.Onun bu tercihini saygıyla karşılıyorum; sevinçle imkanlarımı sunuyorum.
Emzirmeyi çok seviyorum. Süt sağmak, zaman zaman sinirimi bozsa da düzenimizin geleceği için sabırla devam ediyorum. Kızımın, ne zaman ki, süte düşkünlüğü biter; o zaman ben de yeni bir döneme adım atarım.
Birbirinin tercihine saygı duyan annelere teşekkürler...

10 ay biterken...

2010-02-10T00:22:00.006+02:00

10. ayımızı geride bırakırken artık minik bir çocuk olduğumu hem kendime hem de çevreme ispatlıyorum. Hareketlerim daha net, sözcüklerim daha belirgin, taleplerim daha doğal.

Annem soruyor, burnumu gösterebiliyorum. Bir koltuktan diğerine geçebiliyorum. Yerde otururken alçak bir destekle ayağa kalkabiliyorum. Belirli durumlarda belirli ve tutarlı kelimecikler (Gel, Al) söyleyebiliyorum. Şarkılara sallanarak eşlik ediyorum. Alkışlayabiliyorum, tempo tutuyorum. Yemek masasının altına girip dolanıyorum. Kuzu gerdan, kağıtta hamsi yiyorum. Sepete oyuncaklarımı doldurup boşaltıyorum. Öpücük veriyorum. Merdivenleri çıkıyorum. Damacana pompasını bastırıyorum. Mutfak dolaplarını, çamaşır makinesinin içini karıştırıyorum. Bardaktan su içiyorum. Konsantre durumdaysam, ayakta durabiliyorum. Annemi, babamı işaret edip gösteriyorum. Dışarı çıkmayı seviyorum. Araba koltuğuna oturuyorum.

Böyle böyle büyüyorum...

İlk sosyal aktivitem kutlu olsun!

2010-01-31T23:50:00.000+02:00

Bugün ayrıca çok önemli bir gündü benim için. İlk defa sosyal bir ortamda başka kardeş, abla ve abilerle beraberdim.

Daha önce birkaç girişimimiz olmuştu. Bir defasında Sarp'ın doğumgününe gidecektik, ben 6.hastalıktan kırılıyordum, olmadı. İki hafta önce ilk kez oyun grubu olarak toplanacaktık, diş buğdayıma denk geldi, olmadı. Annem de sosyal ortama girmedikçe, korkumun artacağını düşünüyor. Üç hafta önce Kaya ve Kerem ile biraraya geldim. Onlar keyifle çığlık attıkça, ben korkudan ağlıyordum. Bu yüzden annem çok endişeleniyordu.

Bugünün doğru gün olduğu, e-bebek'te belli oldu. Babam araba koltuğumla uğraşırken, annemle koridorlarda gezmeye başladık. Annesinin kucağında bir kardeş karşıma çıktı ve ilgimi çekti. Sessiz sedasız, ağzında emziğiyle etrafına bakıyordu. Ben üzerine atıldım, güldüm; hiç tepki vermedi. Annem de güldüremedi valla, accık gülümser gibi yaptı, o kadar. Sonra yüzüne dokunmak istedim, elimi uzattım eline; yine tepki vermedi. Keyfi bilir canım; ben gayet sosyaldim :)

Arabaya bindikten sonra uyumuşum. Ben uyanana kadar Bayar Caddesinde aşağı yukarı gezmişiz. Uyandım, babam bizi Happy Family Club'a bıraktı. Katre ablamın 3.yaş gününü kutlamak üzere biraraya geldik. Önce gülücüklerle girdik ortama. Top havuzunda oynayan Katre ve Teoman'ı bir süre seyrettim. Orada birazcık tedirgin oldum ama alıştım, geçti. Sonra o kucak, bu kucak dolaştım, arada yürüdüm, balonlarla oynadım. Birkaç abla ve abi daha geldi. Onların ilgisini çekemedim. Ben de etrafıma gülücükler dağıttım. Müzik,insan sesi ve kalabalığa rağmen tedirgin olmadım; güzel bir gün geçirdim.

Şimdi sırada oyun grubu etkinliği var. En kısa zamanda Şişli-Beşiktaş oyun grubuyla biraraya gelebiliriz umarım. Bu heyecan burada kalmasın.

Büyümek, ne heyecanlı şey!

Ev ve araba halleri

2010-01-31T22:57:00.001+02:00

Bugün babaaannem ve dedem evlerine döndüler. Çok alışmıştık evdeki kahkahalarına ve neşelerine. Onları çok özleyeceğiz. Yine gelecekler. Biz de umarım yakında onların yanına gideceğiz. Şu bahar kendini göstersin.

Dedemlerden sonra biz de annem ve babamla evden çıktık. Nihayet.. İki hafta mı olmuştu; galiba.. Çok usluydum bu sefer. E-bebek'e gidip alışveriş yaptık. Artık araba koltuğum var. Önceki anakucağını hiç sevmemiştim. Bunu sever miyim emin değilim. Ama annemin kucağında yolculuk yapmak eğlenceli olsa da, bir o kadar tehlikeli. O yüzden annem artık daha iradeli olacak ve ben ağlasam da koltuktan almayacak.

Araba koltuğunda yine seçimimiz Orbit Baby'den yana oldu. Römer Duo Plus Isofix'i gösterdiler. Yalnızca arka koltuğun isofix barına geçirilmesi bize çok yeterli gelmedi. Elle sağa sola oynayabiliyordu. Sonra Römer'in Safefix Plus modelini gösterdiler. Hele onu gördükten sonra bir öncekini tercih etmek mümkün değildi. Bu modelde koltuğu yere de sabitleyen bir aksam kurmuşlar ve gösterdikleri videoda bu modelin diğerine göre kaza anında daha sağlıklı sarsıldığı gösteriliyordu. Orbit Baby ile bu modelin arasında nasıl bir fark olduğunu söyleyemiyorum. İkisi birbirinden çok farklı.

Orbit Baby'nin özelliklerini sıralarsak, öncelikle arkaya dönük oturmamı sağlıyor. Altındaki bazası hem isofix ile koltuğun arkasına sabitleniyor hem de sıkıştırma aksamı sayesinde yerinden oynamayacak kadar sıkı yerleşiyor. Pusetimin üstüne de yerleşebiliyor, böylece araba koltuğum benimle her yere kolayca gelebiliyor. İstersek uçakta bile oturabiliyorum. Koltuğumu 7 yaşıma kadar ya da 25 kiloya kadar kullanabileceğimden (16 kiloya kadar arkaya dönük - 25 kiloya kadar öne dönük olarak), diğerlerine göre daha ekonomik oluyor.

3. diş

2010-01-30T19:53:00.001+02:00

Üç gecenin sıkıntısı ve o zor ishal döneminin nedeni anlaşıldı.
3. dişim alt sol ön kesici oldu :) Bunu da babişkom gördü :)
Boy sırasına girmiş dişlerimi sayıyoruz hep beraber: bir - ikiiiii - üç...

Umarım diğer dişlerim beni böyle zorlamaz. Canım çok yanıyor.

Büyümek, zaman zaman da çok yorucu bir şey!

Bunlar da benim takma adlarım...

2010-01-30T00:32:00.010+02:00

Annem ofiste bugün arkamdan atıp tutmuş. Konu gelmiş, benim için söylenen hitaplara. Annem buraya da yazmak istedi.
Kuzuuu
Çilek kızım
Papatyam - annemin favorisi
Aşkııım
Nar tanem
Nur tanem
Bal.can - büüüannemin favorisi
Dedesinin gülü - babadedemin favorisi
Günışığım
Aşkitom
Somun pehlivanım - babaannemin favorisi
Minik kuşum
Üzüm çekirdeğim - anneannemin favorisi
Pötürge
Mırnık - babişkomun en sevdiği
Takoz - annededemin favorisi
Aşkkk
Osulukcu
Cacık

Ara ara yeni eklenenleri, unuttuklarımızı katarız; ilerde okuyup güleriz :)

Sözsüz mini diyalog

2010-01-28T23:02:00.006+02:00

Bu fotoğraf, benim doğumgünüme dair posterden bir kare...

Bugün anneme tek tek gösterdim fotoğraftakilerin kim olduklarını.. Bu annem, bu babam, bu da Misis..
- Misis nerde, annecim?
- (İşaret parmağıyla) Burdaa.
- Baba nerde kızım?
- (Baş parmağıyla) İştee.
- Hani anne nerde peki?
- (Tüm parmaklarını bastırarak) Burda.
Annem çok mutlu oldu. Babama gösterdik. O inanmadı önce. Sonra kendi kucağında tekrar oynadık; o da şaşırıp mutlu oldu.

Büyümek ne güzel şey!

Bir yerde terslik mi var?

2010-01-28T22:45:00.004+02:00

Dünden beri ben de tuhaf şeyler olmaya başladı. Dün sabah şu kısacık hayatımda ilk defa kustum. Üstüste iki kez sabahtan. Acaba annemin sütünden bana birşey mi geçti diye merak etti ev halkı. Ama annem yalnızca Rennie kullanıyor; onun kategorisi de B.
Öğleden sonra ise iki kez sulu kaka yaptım. Gece bir sorun olmadı. Sabaha karşı yine bir kez daha kaka yaptım.

Bugün yine bir kez kustum. Ve yine iki kez sulu kaka yaptım.
Ne oluyor ki bana böyle? Bu akşam yemek yemekte istemedi canım. Herkes masadaydı, ben de mama sandalyem de. Ama canım hiç istemedi, hep burun kıvırdım.
Gün içinde doktorumuzu aradık. Bir sorun olmadığını, herşeyin normal olduğunu söyledi. Ateşimin çıkıp çıkmadığına ve halsiz olup olmadığıma dikkat etmemiz gerekiyormuş. Şimdilik bu belirtileri göstermiyorum.

Tüm bu koşullar altında üst dişlerimin çıkacağına dair yorumlar geliyor dört bir yandan.
Sizce de öyle mi?

Yürümeye hevesliyken...

2010-01-23T02:29:00.011+02:00

6.aydan beri ayakta durmayı ve yürütülmeyi çok seviyorum. Kucakta kalmak, eğer bir eğlence ya da raflardaki giysileri çekip atmak gibi ilgi duyduğum bir şey yoksa hiç hoşuma gitmiyor. Emeklemeyi de hiç sevmedim; dört adımdan sonra başlıyorum itiraza. Böylece aile efradından bir gönüllü, ellerini uzatıyor. Tutuyorum ellerinden, dizlerimi büküp popomu kaldırıyorum. Bedenimi dikleştirdikten sonra hevesli ve hızlı adımlarla hedefe gidiyorum. Hedef her şey olabilir. Bu aralar mesela banyoyu çok merak ediyorum. Tabii evdekilerin "geldim geldim geldim" çığlıklarına karşılık topuğa kuvvet kaçıştığım oyun da çok sevdiklerimden.

Farketmediğim zamanlarda ayakta durabiliyorum. Koltuğa tutunup yan yan taytaylıyorum. Umarım yakın bir zamanda yürümeye geçebilirim.

Annem de yine rahat durmamış, benim yürümeme destek olmak, onların bel ağrılarını hafifletmek(!) için bir oyuncak daha almış.
Taygatoys'taki süper-hiper ahşap oyuncaklar için acayip hevesli kendisi. Büyüsem de, kendini kaybetse diye bakıyorum. İşte Montessori'ye uygun, yürümeye destekçi son oyuncağım bu.

Ben de annemin bu hediyesini karşılıksız bırakmadım ve oyuncağımı çok sevdim.

Oyuncak elle monte edilebiliyor. Benim acemilik dereceme göre bir hız ayarı var, tekerlekleri kilitleyen bir sistem: vidayı sıktıkça, tekerlekler hareket edemez hale geliyor. Böylece kontrolsüz bir şekilde savrulmamı önlüyor.

Oyuncak iyi güzel de; bazen istediğim yönü veremeyince sinirleniveriyorum, hırslanıyorum. Yardımıma annem koşuyor. Ayrıca önündeki platforma oturuyorum; annem, anneannem beni gezdiriyor. Çok keyifli!

Bıraksalar, neler yapacağım: koşacağım, zıplayacağım, hooop oturacağım.

Faydalar: yürüme, itme için gerekli kas kontrolü, kaba motor hareketleri

6-9 ayda en çok sevdiğim şeyler

2010-01-22T01:30:00.000+02:00

Soğukların bastırmasıyla birlikte evde tam gaz yanan kombi büyük bir zıtlık yaratıyor bünyede. Sıcak olabilirim ama burnum ve boğazım kuruyor, rahatsız oluyorum. İşte bu noktada annemin ben daha karnındayken kullanmaya başladığı soğuk buhar makinesi devreye giriyor. Chicco'nun iyonlu modelini önermişlerdi ama bulamamıştık ama bu modeli bizi çok memnun etti, pişman olmadık. Annemler yatana kadar buhar vermeye devam ediyor. Uykumda daha rahat ediyorum.
Ek gıdalara meyve püreleri ile başladık. Annem önceleri elmayı buharda haşlıyordu. Gaz yapma ihtimalinin düşük olduğunu test edince, elmayı çiğ yemeye başladım. Damak tadıma uygun bir püre olması için cam rende kullandık. Markası Paşabahçe galiba. Anneannem de kullanmış onu uzun yıllar, o balık rende diyor, balığa benzediği için. Annem suyunu ve posasını ayırdığı için çok beğenmiyor, ama biliyor, cam sağlıktır. Zeynep teyzemse, çok memnun. Bana da afiyetle yemesi kalıyor.

Yine başka bir püre yapıcı malzemeyi de annem yurtdışından getirtebildi. The Wean Machine adındaki bu alet acayip pratik. Evde, dışarıda, nerede olursa olsun, elmayı, muzu, haşlanmış sebzeyi, püre yapılabilen ne varsa saniyeler için de eziyor. Ezilen yemeği özel kaşığıyla yedirmek de çok kolay.

Masaj yağı, doğduğumdan beri en favori şeylerimden biri. Mustela'nın masaj yağını kullanıyorum. Banyo sonrası bücuduma sürülüp masaj yapılınca içim ısınıyor, uykuya hazır oluyorum. Masaja kullanmaya devam!

Mama sandalyesi ve yemek seti... Mama sandalyemi ilk aldığımız gün, "işte bu!" demiştim. O güne kadar annemin beni yedirmesinden hoşlanmıyordum. Onlar yemek yerken ben bakıyordum, ben yemek yerken onlar bakıyordu. Hani bu durumda nasıl aile olacaktık?! Mama sandalyesi, masaya beraber oturup vakit geçirmemizi, karnımızı doyurmamızı sağladı. Chicco Polly aldık, herkes gibi. Açıp kapatmıyoruz, birazcık zor taşınıyor ama genel olarak memnunuz.

Yemek setinde ise annem tercihini BPA free ürünlerden yana kullandı. Türkiye'de bulamadığı bir markayı tercih etti: bibi. Çok memnunuz. Umarız, gün geçtikçe ülkemizdeki BPA free ürün sayısı artar.

Hadi Kitubi'nin listesine de göz atın...
Diğer aylar için önerilerim:
0-3 ay

Diş Buğdayı

2010-01-17T23:05:00.006+02:00

Annem geçen hafta yaşadığı o andan sonra acilinden diş buğdayı düzenlemeye karar verdi.

9.ayımı devirmişken, hala dişler görünürde yoktu. Taa ki geçen hafta Cumartesi günü yemek yedirirken farkettiği minik oluşumu görene kadar :) Üç gün sonra da ikinci diş kendini gösterdi. Geceleri sıkıntım oluyor, ama alışmaya da çalışıyorum.

İlk dişim sağ taraftaki ikinci kesici oldu; ikincisi ise sağ orta kesici. Bir kez daha standart dışı olduğumu gösterdim. Bakalım diğer incilerim nasıl ortaya çıkacak.
Annem tüm dişlerimin sağlıklı ve sorunsuz çıkması ve inci gibi güzel ve sağlıklı kalması için diş buğdayı yapmak istedi. Ve eğlencesi de cabası.

İki günde yaşanan tesadüfi olaylar, organizasyonun kolayca olmasını sağladı:
- Anneannem ve dedeme "acil geline!" denildi; onların da niyeti varmış.
- Babaannem burda zaten. O gitmeden yapmayı istiyorduk. Dedecim yok ama, onun için biraz buruk olduk.
- Annemin iş arkadaşı Özge teyze, yeni bir uğraşa adım atmış: çok güzel ve lezzetli kurabiyeler hazırlıyor. Annem, benim için dişten kurabiyeler olur mu demiş; olmuş :)
- Annem internette diş buğdayı için pastacı ararken çok hoş bir tercihte karar kıldı: Nilay Cinisli. (Nilay Hanım, ellerinize sağlık!)

Şimdi bugünden bazı anlar:
Çoğunluğu anneannemin eseri olan masamız:

Üzerinde en sevdiğim oyuncaklarımın olduğu mükemmel pastam (by N&F):

Çok lezzetli ve iştah kabartıcı kurabiyelerim (by Özge):

Meslek seçimim:

Onca dikkat çekici malzemelerin arasında tek ilgilendiğim steteskop oldu; öyle ki dayıcım çok değerli laptopımı bile benim hoyrat kullanımıma açmıştı. Diğer hiç bir materyalle ilgilenmedim bile. Oysa annem eczacı olmamı istiyordu.

Annemin hazırladığı diş buğdayı çok beğenildi. Aşurelik buğday ve nohut bir gün önceden suya bırakıldı. Gece hafiften haşlandı ve dolapta saklandı. Yine bir gün önceden ceviz ve badem suda bekletildi, gece de kabukları soyuldu, buzdolabına kondu. Sabahtan suların kesik olmasına rağmen badem, buğday ve nohut tereyağında pudra şekeri ile birlikte kavruldu. Soğumaya bırakıldı. İçine kırılmış cevizler ve nar taneleri eklendi.
Yemek sofrasında annem kaseye gizlice bir altın attı ve herkesin kendi buğdayını kendisi almasını söyledi. Talih dedeme güldü :)

Yoğun ve spontan takviminde bana yer ayırmak için büyük çaba gösteren babaanneme, hemencecik uçarak gelen anneannem ve dedeme, hiç üşenmeden gelen dayıma, haftasonunda bile yanımda olan Zeynep teyzeme, son dakikalara yetişen amcama partime katıldıkları için çok teşekkür ediyorum. Çok güzel vakit geçirdiğimiz bir gün oldu. Sevgili geniş ailem, siz iyi ki varsınız!

Pastamız için

2010-01-16T11:06:00.009+02:00

Diş Buğdayı pastam için annem oyuncaklarımın fotoğrafını çekti.

İşte doğumumdan bugüne kadar oynamaktan en çok keyif aldığım, en sevdiğim oyuncaklarım:
- Onca oyuncak varken, ben evde plastik bir boru buldum, onu kemirip, brrrrrrfff diye ses çıkarmayı çok seviyorum:

- Bu borazanla ses çıkarmayı çok seviyorum. Sallıyorum, şıkır şıkır ses veriyor. Ayrıca dişliyorum; diş etlerimi çok güzel kaşıyor. Dayım almıştı.

- Bu inekle çok güzel şarkı söylüyoruz. O söylüyor, ben eşlik ediyorum. Babannem almıştı bana. Son zamanlarda daha çok ilgileniyorum. Göbeğine bastırıp şarkı söyletiyorum :)

- Vee tüm zamanlarımın yegane ouncağı, biricik ilk göz ağrım Itsy Bitsy örümceğim...

- Yine dayımın aldığı mavi filim. İlk önce pek anlam verememiştim ama önceleri tekerleklerini çeviriyorsum parmaklarımla, sonraları ipini çekince müzik yaptığını görünce sürekli ip çeker oldum. Bir de üstündeki minik düğmeye basınca maymun sesi veriyor. Çok eğlenceli:

Yaşasın Blog Dostluğu!...

2010-01-14T01:51:00.012+02:00

Sevgili Suİnci, bize Günışığı::Blog Dostluğu ödülünü layık görmüş. Bu bizim için bir ilk... çok çok değerli...

Bizimle anlarımızı paylaştığınız için çok teşekkür ederiz.
Suİnci, sana çoook teşekkürler...

Bu ödülümüzü 12 dostumuzla paylaşıyoruz:
KEO’s Zone
Ekin ve biz
Bebekle Gidilecek Mekanlar
SENDEN &; BENDEN &; BİZDEN
İncir Reçeli
günün çorbası
iKiz BeBeklerim
Eko Anne
ANNE İŞ'TE
Renkler, Şarkılar, Buralar, Oralar, Rüzgar..
Anne ve Bebisi
zeynebinberil

Daha yazacak çok adres var ki... nasıl olacak?! Burda adı geçen geçmeyen, her gün merak edip de bakıp göz gezdirdiğim tüm bloglar için "sanal" arkadaşlarım, hepinize çok teşekkür ederim. Sizden ilham alıyorum, destek görüyorum, sizinle paylaşarak büyüyorum, dengemi buluyorum, öğreniyorum, yaşıyorum...

Ve tabii ki biricik günışığım, kızım, en değerli ödülüm...
you are my sunshine, my only sunshine
you make me happy when skies are grey
you'll never know dear, how much i love you
please don't take my sunshine away...

Oynuyorum, mucize görüyorum

2010-01-12T03:25:00.009+02:00

Annem Taygatoys'u keşfedeli beri, bana materyallerimi, herkese de hediyesini oradan alıyor. Örneğin, Eylül ablama gönderdiğim yılbaşı hediyesi PlanToys'un şu materyali.

Hediyeyle birlikte bana da Michael Olaf'ın katalogun da yer alan, Miracle Pushing Toy'u bulmuş ve hemen satın almış. Zeynep teyzem, henüz bununla oynayamayacağımı söyleyerek itiraz etti. Ama ben denedim, öğrendim ve başardım. Yaşasın Montessori!

İçinde 5 farklı renkte ahşap top var. Ön taraftaki topu ittiğimde, arka yönden bir top bana doğru ilerliyor. O topu parmaklarımla yakalayarak elime alıyorum. Sonra topu tekrar göze koyuyor ve yine itiyorum. Hareketi sıkılana kadar tekrarlıyorum.

Materyal için ayrıca topları vurarak hareket ettiren ahşap bir çekiç var. Ancak henüz ortalıkta değil. Henüz çok erkenmiş.

Faydalar: El-göz koordinasyonunu güçlendirme, yakalama kabiliyeti, ince motor hareketleri

Yeni Oyun Matım

2010-01-09T04:10:00.012+02:00

Nihayet oyun köşem için gerekli olan oyun matım hazırlandı. Kat kat battaniyelerden, sürekli bozulan çarşaflardan, yumuşak-sert geçişlerden kurtulduk.

Annemin uzun incelemeleri ve kararsızlığı nedeniyle epey bir beklemiştik siparişi. Önce IKEA'dan bir sünger yatak alacaktı, vazgeçti. Sonunda döşemecimize siparişini verdi. Siparişin hazırlanması da kumaşı bulamadıklarından 3 hafta sürdü.

Neyse geç olsun, güç olmasın; süper bir mat geldi eve. Bence iyi bir tasarım ve temiz bir işçilik oldu. Fikir annemden, yapımı döşemecimizden :)

Mat, iki bölümden oluşuyor. Toplam ölçüsü 120 x 140 cm. Odam küçük olduğu için orada iki katlı olarak kullanacağım; salondayken de tek kat olarak. Tek katın yüksekliği ise 5 cm. İki parçayı birleştirense kumaş kalıbının kendisi. Kumaş olarak boğmayan, koyu renk pamuklu keten, sünger olarak yarı-sert cins kullanıldı. Annem yedek örtü de diktirdi. Bu arada özel yapım olduğundan fiyatı 200TL ama değdi.

Biz bu işten çok memnun kaldık :) Şimdi sırada oyun köşemin diğer öğesi olan ayna var.

Faydalar: özgürce hareket edebilme; merak, dinleme, izleme kabiliyetini geliştirme; ailenin bir parçası olduğunu hissetme

Mutlu bir yıla başladık bugün...

2010-01-01T20:32:00.009+02:00

Dün gece çok şatafatlı bir halde evde toplandık. Ancak belediyemiz bir güzellik yaparak, elektriğimizi kesti; biz karanlıkta birbirimizi görmek için çaba verirken, iki arka sokakta çılgınca eğlenen sosyetik İstanbul ise bu durumu hiç hissetmiyordu.

Mum ışığında 8 kişilik masamızda annem, babam, babannem ve dedem, amcam ve Selen ablam, ve tabii ki Ali dayım ve Ebru teyzem vardı. Unutmadan Doğaç ve Kemal amcam da bizimleydi erken saatlerde. Adana kebaplar, mücverler, midye dolmalar ve kabak tatlısı masamızı süslüyordu.

Anneannem ve dedem Zonguldakta, dayım da Caddebostanda yeni yıla girdi. Onları burda görmek isterdim. Umarım gelecek yıl hep birlikte oluruz.

Elektrik yoktu ama evimizde kocaman bir ışık kaynağı vardı. İmdadımıza dolunay yetişti. Evin içinde doğdu, büyüdü ve yükseldi. Akşam dokuz buçukta bir kenarından yenmiş bir kurabiyeye benziyordu; parçalı ay tutulması oldu.

Biz ailemize dair yeni yıl dileklerimizi işte o tutulmada söyledik bile. Sonra ben uyudum, mışıl mışıl. Gece tam 12de annem ve babam yanıma uzandılar. Elele tutuşup ailecek ilk yılbaşımızı yaşamanın keyfini duyduk.

O arada ışıklar geri gelmiş. Herkes birbirinin yüzünü ancak görebilmiş... gece güzel bitmiş...

Keyifle, mutlulukla, sağlıkla, neşeyle, şansla, beraberce, aydınlıkla geçen bir yıl olsun 2010!

Hepimize mutlu yıllar!

Yılbaşı Sürprizim

2009-12-31T01:01:00.000+02:00

Süreklilik Kutusu ile

2009-12-27T05:36:00.002+02:00

Daha önce bahsettiğimiz süreklilik kutusu ile ilgili fotoğraf post etmemiştik.
Buyrun...

Yılbaşı hediyemiz geldi :)

2009-12-23T03:07:00.005+02:00

Sevgili Deniz ve Zeynep ablama çok teşekkür ediyorum. Çok sevimli oyuncağım ve özellikle annemi kırmayarak gönderdiğiniz, sizi somutlaştırabilmemi sağlayan kutlama kartı için. Oyuncağımla el-göz koordinasyonumu artırabileceğim. Ve artık yıllar geçip, algım arttığında da hatırlayabileceğim o güzel, gülen yüzlerinizi.
Çok teşekkür ederim. Mutlu yıllar diliyorum.

Eylül ablama...

2009-12-21T22:25:00.003+02:00

Grupta sevgili anneler, biz çocukları için güzel bir etkinliğe imza attılar: yeni yıl için hediye çekilişi...

Çekiliş yapıldı; anne-çocuklar birbirlerine çıktılar. Ben Niğde'den Eylül ablam için hediye aldım. Annem bugün paketledi, süsledi. Fotpğrafımızı da bir Unicef kartına iliştirdi. Hemen gönderecek.

Umarım beğenirsin, Eylül abla.

B.E.Ö: "Fotoğraf"

2009-12-18T04:10:00.009+02:00

Bu haftanın BEÖ aktivitesi fotoğrafmış. Annem fotoğraf çekmeyi çok seviyor, ben de kamerayla oynamayı.

Annem bana bir fotoğraf albümü hazırlamıştı. Tüm sevdiklerim o albümün içinde yer alıyor: büyükannem, babaannem, dedem, anneannem, dayım, amcam, teyzem, halam, annem, babam ve daha niceleri...

Annem, tüm sevdiklerimi, özellikle uzakta olanları unutmamam için bu albümü hazırladı. Her gün beraber 10 dakika bakıyoruz; sonra bana bırakıyor, ben yapraklarını çeviriyorum. Şöyle:

Faydalar: Yabancı kişileri yadırgama dönemini atlatma, ince motor hareketleri, konsantrasyon

Not: Bu aktivitenin farklı bir yorumunu Montessori Eğitimi mail grubunun blogunda okuyabilirsiniz.

Ve nihayet cevabımız: 6. hastalık

2009-12-11T10:12:00.002+02:00

Dün akşam yedide doktor amcam beni yeniden muayene etti. Karnımda ve alnımda günün başında başlayan pıtır pıtır pembe noktalar, biraz daha belirginleşip pembe parçalar haline gelmeye başlamıştı.

Doktor amcam, 6.hastalık olmasa da, başka bir virüsün buna neden olabileceğini söyledi. Bunun bir testi olmadığı için, 6.hastalık diyerek konuyu kapatıyoruz. İshalin nedeni, antibiyotikmiş. Ateşim her sağlıklı bebek gibi 36,7C. Çok mutluyuz.

Annem çok düşündü; bu süre boyunca hep bir hata, zayıflık aradı. Neyi yanlış yapmıştı:
emeklemeye başladım; yerler temiz mi değildi?
dişlerim kaşınıyor; ağzıma aldığım diş kaşıyıcıları mikroplu muydu?
yeni tatlardan hoşlanıyorum; tattırdığı şeylerden mikrop mu kaptım?
çok mu serbest hareket ediyordum?
Dersini aldı. Bu korku, ona fazlasıyla yetti.

Bir fırtına geçti üzerimizden, şimdi iyiyiz. Artık toparlanma vakti.

Bendeki değişimler:
- Kaşık = İlaç; ek gıda almayacağım.
- Su = İşkence; suya elimi sürmem.
- Soyunmak = Üşümek; hayır, üzerimdekilerden gayet memnunum.
- Gözyaşı = Mükemmel silah; her fırsatta başvuracağım.

Bugün evde annem beni rehabilite etmeye başladı. Bu maddelerin üzerinden tek tek geçip, beni eski ben yapmaya çalışacak.

5. gün

2009-12-10T17:12:00.000+02:00

Bu gece ateşim düşmeye başladı. 37lerde... İlaç aralarım arttı. Rahat uyudum. Sabahleyin kaka kültürümün sonucu geldi: negatif. Antibiyotik gereksizmiş; ama başladığım için 2 gün daha birer doz almam gerekiyor.

Bugün kendimi biraz daha canlı hissediyorum. Annem yerde yürüyebileyim diye bana ayakkabı almış. Yeni tulumlar, oyuncaklar falan derken, bana yaradı mı ne bu hastane olayı :)

Burada tek sevmediğim şey, şırıngayla ağzıma doldurulan şuruplar. Onlar da bir bitse, ne güzel olacak.

Gülümseyebiliyorum bugün. Ama artık evimize gidelim.

4. gün

2009-12-09T22:12:00.002+02:00

Bu gece çok korktuk. Ateşim çok yükseldi ve kontrol altına almak çok zor oldu. Gece 1 gibi titremeye başladım. Annem hemşireleri çağırdı. Ateşim düşsün diye duş aldırdılar. Sabaha kadar buz kompresleri yapıldı. Çığlıklarım yine yerini teslimiyeti bıraktı. Sabahı zor ettik. Babam hep başımdaydı, annem dün geceden dolayı yorgundu, babam onu rahatsız etmek istemedi.

Sabahtan anneannem koşarak hastaneye geldi. Halimi görünce hem üzüldü hem de biraz olsun rahatladı. Uzaktayken daha çok merak ediyormuş.

Annem isyanlarda. Hala nedenini söylemiyorlar, bulamıyorlar. Bugün domuz gribi testi yapıldı; hemen muamele değişti, maskeler falan takmaya başladı hemşire ablalar. Test sonucu hemen geldi: negatif. Maskeler çıktı.

Ateşin seyri düzensiz olduğu için, nöbetçi doktor, doktor amcamla konuşup antibiyotiğe başlamamı sağladı. Bir işe yarayacak mı bilmiyoruz. Yalnız ishal başladı bende. Annem de kaka tahlilimin de yapılmasını ısrar etti. Doktora danışıp örnek aldılar. Başka bir tahlil, yine bekleme...

Odada yorulmaya ve sıkılmaya başladım. Yorgunum, bitkinim; bu yüzden huysuzum. İsteklerimi ağlayarak belirtmeye başladım. Ağlayınca, istediğim hemen oluyor; sihirli bir hareketmiş.

Annem korkuyor: 5 güne az kaldı, hala geçmedi.

3. gün

2009-12-08T21:04:00.003+02:00

Bu gece biraz rahattık. Oda çok soğuktu, galiba o yüzden ateşim kontrolden çıkmadı. Annem çok üşüdü ama benim için herşeyi yapar. Ateş yine de şurupla 38in üstünde kalıyor. Artık neden olduğunu da merak etmeye başladık.

Süzülmeye başladım, iki gün önceye göre 120gr vermişim. Yalnızca anne sütü alıyorum. Buna da şükür, aç değilim en azından.

Anneannem yolda; dayanamadı yanımıza geliyor, dedemi bırakıp.

İdrar kültürü sonucu negatif; yani enfeksiyon yok. Nihayet.. Emine teyzem ve Kemal dayım telefondan, ısrarla antibiyotik başlamamız gerektiğini söylüyor. Ama doktor amcam, bakteriyel bir durum olmadığı için karaciğerimi boşuna yormak istemiyor.

Annem de, vücudum zayıf düşmüşken, domuz gribi olmamdan korkuyor.

BabyTV'ye seyretmeye başladım. Çok ilgimi çekmiyor. Annemin canı sıkkın; her hastalık çocukta bir huy bırakırmış. Korkuyor, TV alışkanlık olursa. Yanlış anlamayın, ben de değil, onlarda: ya kolayına kaçıp bana TV seyrettirirlerse...

Bekliyoruz. Hala hastanedeyiz.

2. gün

2009-12-07T21:11:00.002+02:00

Bu gece de çok zor geçti. Ateşim şiddetlendi. Doktorumuzu aradık, Novalgine alın, İbufen ile dönüşümlü kullanın demişti. Denedik, yine de ateşimiz düşmedi.

Yeniden ılık duş ve küvet yaptık. Ben yine çok ağladım. Çok zordu. Ama düne göre su daha insaflıydı. Anladık ki, duşa girmeden ateşim düşmüyordu.

Sabah yeniden doktora gittik. Hem kan tahlili yaptıracak hem de doktor amcama kontrol ettirecektik. Kan alma işlemi çok zordu. Tombik ellerimden damarı görmek mümkün olmadığından, canım çok acıdı. Sonunda bileğimin içinden damara ulaşıp çektiler. İlk önce çığlıklar atıyordum, sonra yoruldum ve teslim oldum; gözlerim sabit bir noktaya bakarak gözümün kenarından yaş akıtmaya devam ediyordum. Annem ve babam beni kurtaramıyor, bir köşede ağlıyorlardı.

Tahlil sonucunu beklemek üzere hastanede kaldık. O arada yeniden tahlil için idrar istediler. Epey uzun sürdü bu sefer. Sonunda babam, yatış yapalım istedi.

Bu gece hastanedeyiz. Tahlil sonuçları geldi, lökosit yok. Demek ki, enfeksiyon değilmiş. Doktor amcam dedi ki: virutik bir şeye benziyor, eğer 5 günde geçmezse cevabımızı başka yerlerde arayacağız.

Annem ve babam neredeyse hiç uyumuyorlar. Belki bu gece rahat ederler. 2 saatte bir hemşire ablalar beni kontrol edecekler; daha güvende olacağız.

İyi geceler...

1. gün

2009-12-06T23:11:00.005+02:00

Bu gece Ali Dayım ve Ebru teyzem evlendiler. Biz de düğünlerine katıldık. Herşey çok ama çok güzeldi. Üstelik Ali Dayım ve Ebru teyzem, slaytshowlarında bana da yer vermişler.

Annemle, babamla dans ettik. Babannemin kucağında uyudum, dedem bana yemeklerden tattırdı.

Eve 11 gibi döndük. Annem hafiften bir ateşim olduğunu farketti. Emzirdi, uyuttu beni. Belki diştir ya da belki de üşüttüm mü acaba...

Gece 3.30da beslenme için uyandığımda, annem panik oldu. Çünkü alev içinde yanıyordum. Hemen üstümü çıkardı, babamı uyandırdı. Babam, Emine teyzemi çağırdı. O arada annem ateşimi ölçtü: 40,3. Beni iyice uyandırdılar, sonra da şurup verdiler. Havale geçirmemden korktukları için daha radikal çözüme başvurdular: soğuk duş. Annem ılık diye biliyordu ama doktor olunca yanımızda, onun dediği olacaktı. Ben çok titredim, çok ağladım, çok yoruldum. Duşun ardından küvete oturttular. Dedem ve babannem de çok korktular. Bana destek olmak için yanımdaydılar, elimi tuttular, oyuncak verdiler, şarkı söylediler.

Ateşim düşünce uykuya girdik. Sabaha kadar sorun olmadı bir daha.

Sabah olunca yeniden ateş yükselmeye başladı. Diş çıkarma ihtimalim kalmamıştı; hangi dişte 40 derece ateş olur ki... Anneannem ve dedem duyar duymaz geldiler; o gün evlerine döneceklerdi, bir kez daha beni gördüler. Ananemin ısrarıyla hastaneye gittik.

Hastanede doktor teyze, ateşime baktı, kilomu ölçtü, şurup verdi, dedi ki: Ya 6. hastalık ya da idrar yolları enfeksiyonu. Ardından yaklaşık bir saat daha çiş yapmamı bekledik. İdrar tahlili temiz çıktı, lökosit yoktu; ama enfeksiyon gelişebilir diye kültüre de yolladılar. Sonra da eve geldik.

Gittikçe halsizleşmeye başladım. Ek gıdayı canım istemez oldu. Annem yardımıma koştu; süt miktarı hemen arttı, ben de daha sık emmeye başladım.

Geceye uyuyarak girdim.

Maclaren ve Sersa İthalat

2009-12-04T23:14:00.001+02:00

Daha önceki postumun ardından bir süre sessizlik oldu. Taa ki Aralık ayının 3'üne kadar. Mailboxımda Sersa İthalat'tan gelen maili okuyunca yüzüm güldü:
İyi Günler,
İstemiş olduğunuz Maclaren güvenlik kitleri elimize ulaşmıştır.Adres ve bebek arabanızın hangi model olduğu bilgilerini bizimle paylaşırsanız hemen size de gönderebiliriz.
Saygılarımızla...
Gereken bilgileri kendilerine ilettim ve ertesi gün güvenlik kiti elime geçti. Çok basit bir aparat, aslında kılıf bile denebilir. Parmak sıkışmasını önlemek için arabanın katlama yerine denk gelen ve onu saran fermuarlı küçük bir çift kılıf üretmişler. Bana düşen, onları takmak oldu.
Sorumlu ve özenli davranışınız için teşekkürler, Sersa İthalat...

Annem der ki: "Kötü" anne

2009-12-04T16:15:00.003+02:00

Bugün moralim çok bozuk. Başarısızlık hissi tüm ruhumu sardı.

Gece her zamanki gibi aşkıma uyku öğününü verdim. Uykusunu bölmeden huzurla uyudu. Ben biraz da süt depoladım, Tracy okudum ve yine gece 1'de yattım. Tüm haftanın yorgunluğu ile zor bile dayandım. Sabah 4 buçukta uyandı bebişim ve ben şşş-pat ile uyutmaya çalıştım; olmadı. Yatağıma aldım. Ben uykuya girdim, kızımı hatırlamıyorum.

5 buçukta bir çığlıkla uyandık. Ne olduğunu anlamadık. Hıçkıra hıçkıra ağlıyordu bebeğim. Uyandırmak 5 dakikamızı aldı; hıçkırıklarının geçmesi ise daha uzun sürdü. Sarıldım, sımsıkı sarıldım; olmadı. Babası sardı onu; sustu, dinginleşti. Yatağımıza yine yatırdık. Emmek istedi. Ben yine uykuya teslim oldum.

Sabah baba kalktı yataktan. Ben uyumaya devam ettim. Hala uyuyorum. Kızım da uyuyor. Kızım uyanmış; ben uyuyorum. Ve olan oldu, kızımın canı yandı; canımdan can aldı...

Şu saate kadar her anı adım adım düşünüyorum: Kızımı 4 buçukta beslemiş olsaydım, 5 buçukta çığlık atarak uyanmayacaktı. Yatağıma almasaydım, canı yanmayacaktı. Bedenim uykuya teslim olsa da, beynim çalışmaya devam ediyordu: bilinçaltım uyku öğününden sonra süt depoladığım için sütüm olmayacağını düşündürerek sonraki öğünü atlamama neden oldu. Yatağıma aldığımda, hala beslemek aklımda yoktu. 1 saat sonraki uyanmasında da, farkında olmadan emzirdim; sabah hatırlamıyordum. Sabah ondan önce uyanmalıydım; zihnim berrak olmalıydı; onu korumalıydım. Hatta acaba çığlıklarına ben mi neden oldum; ona zarar mı verdim, onu bile hatırlamıyorum.

Ben hiç böyle olmadım! Hiç böyle ilgisiz, dikkatsiz kalmadım. Kızımı hiç aç bırakmadım. Bana ne oldu böyle?!

Bugün kötü anneyim. Kızım, babası; sizden çok özür dilerim.

Annem ve babamın kaçırdıkları...

2009-12-03T14:05:00.004+02:00

Tüm gün ben evdeyim, teyzem benimle. Oysa annem ve babam işlerindeler. Tüm anlarımı kaçırıyorlar. Eskiden o kadar önemli değildi ama vakit geçtikçe, ben tüm enerjimi harcamaya başlamışken, her dakikanın ayrı bir değeri oluyor.

Dün ilk defa yerde, bi-fiil emekledim; hızlı hızlı; kurulmuş oyuncak araba gibi tırrrr tırrrrr... Akşam olunca babaannem babama, babam da eve gelir gelmez anneme anlattı ballandıra ballandıra. Her ikisi de görmek için sabırsızlandılar.

Sonra ben annemin yanaklarını ısırıp koynuna girdim. Emdim, güldüm, emdim. O kadar yorulmuşum ki, hemen uykuya girdim...

Benim de bayram hediyem var

2009-11-27T23:58:00.008+02:00

Bugün bayram olduğu için erkenden, sabah 7'de değil, 6'da uyandım. Annem geceden uykusuzdu; babamla vakit geçirdik.

Sabah kahvaltımızı dedem ve babaannemle yaptık. Benim uykum geldi ama çok az uyudum. Bu aralar gündüz uykum epey azaldı; canım hiç istemiyor. Akşam da 8 olmadan uyuyakalıyorum. Oysa ki gündüz uyusam, akşam ailemle daha fazla vakit geçirebilirim.

Uyandıktan sonra yine oyun oynadık. Yürümeyi çok seviyorum ya, evi turladık birkaç kere. Sütlü, pekmezli tahılımı yedim, suyumu içtim. Annem beni yine rahat bırakmadı, gözlerimi kaşıdığım gözünden kaçmadı; doğru yatağa...

Annem uyursam, günümü daha rahat geçirebileceğimi söylüyor. Bugün dayıma gideceğiz; öncesinde enerji toplamalıymışım.

Neyse ben uyumadım... Ama annemle babamı çok mutlu edecek, uykusuzluğumu onlara unutturacak, ömür boyu hatırlanacak bir hediye verdim:

Bayram şekeri: Montessori aktiviteleri nasıl uygulanır?

2009-11-27T01:47:00.004+02:00

Esra'nın postu sayesinde Montessori'nin uygulama videolarına ulaşabilirsiniz.

Hepimize mutlu, keyifli bayramlar diliyorum...

Kahvaltı keyfi

2009-11-21T22:21:00.003+02:00

Son 2 haftadır kahvaltı yapıyorum. Peynir, pekmez, bisküvi/ekmek serisinin yanına geçen hafta yumurta da eklendi.

7.aya girerken, annem beyaz peynirle beni tanıştırdı. Ezerek parmakla verdi. Yadırgamadım. Pütürlü gıdada hiç sıkıntı yaşamıyorum, şimdilik. Bakalım, köftelere başlayınca ne olacak?

Demir takviyesi için doktorum ilaç vermemişti; pekmez yeter demişti. Evdeki nefis dut pekmezi bitmek üzere; babaannem dut pekmezi getirdi neyse ki. Geçen hafta yumurta sarısına 1/8 ölçülerde başlamıştım. Bu hafta 1/4e yükseldim. Gelecek hafta 1/2 olacak; 8.ay biterken bir bütün yumurta sarısını yiyebiliyor olacağım.

Bugün Mehveş teyzemle dışarıda kahvaltı yaptık. Yumurta, pekmez ve peynir karışımı nefis... Hele ailemle ve sevdiklerimle beraber yemek yemek, yeter de artar bile.

Vakit çok keyifli geçti. Bir ara uyudum bile.

Sonra da ekolojik pazara gittik.

Pazarda bir amca bana kavun dilimi verdi. Ben o dilimi yedim, yuttum. Nefisti. Kavunu sevdim. Annem bu sefer can eriği de buldu; bu hafta yeni bir meyve tadacağım. Ayrıca ilk kez ıspanak yiyeceğim.

Akşam olunca, Mehveş teyzemle yine çok güzel vakit geçirdik. O bana kitap okudu, ben ona güldüm...

Burada Limon'u öpüyorum.
Yarın teyzem dönecek Brüksele; ben de yine gelmesini bekleyeceğim. Söz verdi; benim kendisini unutmama izin vermeyecek.

Babamın doğumgünü ve bir kaçamak

2009-11-20T01:32:00.015+02:00

Babacığımın 15 Kasım Pazar günü doğumgünüydü. Sıradan bir gün olarak başlamadı. Uyanır uyanmaz "mutlu yıllar" şarkısını söyledik annemle. Ben el çırptım, "hıhhı-hhı" diye sayıkladım ama babam çok mutlu oldu.

Günün ortasında Zeynep teyzem evimize geldi. Allah Allah, anlamadım önce. Bugün haftasonu değil miydi? Annem, babam da evde; muhabetteyiz üstelik. Biraz da uyku sersemliği tabii.

Sonra annem ve babam giyinip dışarı çıktılar. İki saat kadar yoklardı evde. Ben de teyzemle oynadım, beslendim.

Annemler geldi, ellerinde bir CD vardı. Hemen ellerini vs. iyice yıkadılar sonra da uzun uzun beni öptüler. Ardından CDyi bilgisayara yükleyip ne yaptıklarını gösterdiler.

Yunuslarla yüzmüşlerdi. Süpeer! Her ne kadar ne demek olduğunu anlamasam da :)

Annem, babama özel bir hediye yapmak istemiş ve Dolphinarium'da yunuslarla yüzme imkanı olduğunu öğrenmiş. Bir randevu alarak gitmişler. Onlar çok mutlulardı. Babam kolunu incitmiş, öpmek istedim, iyileşsin diye. Acıyormuş canı; çok üzüldük. Annem de pişman oldu ama babam mutlu. Çok güzel bir deneyimmiş ve her anında ikisi de beni düşünmüş. Benim biraz daha büyümem gerekiyor, sonra beni de götürecekler.

Yunuslar çok şirinlermiş, 4 tane birbirinden oyuncu yunus (hatta biri de yavru! benim gibi)... Ama bir havuzda kalakalmaları, aşırı klorlu suda yaşıyor olmaları annem ve babamı üzmüş. İyi beslendiklerini ve bakıldıklarını görerek buruk bir mutluluk duymuşlar. Diğer yandan, hala Kuzey ülkelerinde yunuslar ve balinalar, kah zevk kah ticaret için vahşice katledilirken, burada insan himayesinde yetişmeleri çok da göze batmıyor. Sağlıklı şekilde, iyi koşullarda ve iyi niyetle olduğu sürece, tabii.

İlk Montessori materyalim

2009-11-14T23:58:00.009+02:00

Annecim, ilk Montessori materyalinin siparişini 25 Ekim'de e.bay'den vermişti. Amerika'dan gelecekti. Aslında pek ümitli değildi: ulaşır mı, gümrüğe takılır mı, kaliteli mi, vs.

Neyse, işte, sonunda evimizde, elimizde. Annem materyali benimle tanıştırdı ama sunumu henüz yapmadı. Evdeki şenşakrak günlerin durulmasını bekliyor.

İlk materyalimiz, object permanence box oldu. Bir varmış, bir yokmuş; peek-a-boo, where's the baby, gukk-ceee derken; Montessori sistemine de uygun olarak varlıkların daimi olduğunu öğrenmenin yolu: Bir varlık gözden kaybolabilir, sesi duyulmayabilir, dokunulamayabilir ama hala vardır. Mesela, annem/babam sabah işe gider, akşam döner; yani annemi/babamı göremem, kokusunu ve sesini duyamam, saçına dokunamam ama annem/babam hala annemdir, babamdır; akşam geleceklerdir. Şimdilik bu fenomeni kafama takmıyorum ama iki gün önceki hislerim kayda değerdi. Annem kapıda üstünü giyindi, sırtını döndü; teyzemin kucağından doğru paltosunun kemerine yapıştım ve onu kendime çektim. Kucağına atladım hemen. O da öptü, kokladı, öptü beni. Her seferinde anlattığı gibi, gideceğini ama akşam geleceğini; yine buluşacağımızı anlattı.

Bu materyalle deneyimimiz acaba nasıl olacak, merak ediyoruz.

Materyalin kalitesine gelince.. Kesimi güvenlik açısında başarılı, cilası kesinlikle kokmuyor, topunun hava delikli olması tadına bakmak istediğimde sıkıntı yaratmayacak; yalnızca içindeki rampanın eğimi az daha fazla olmalıymış.

Faydalar: Maddenin daimi varlığını öğrenme, el-göz koordinasyonunu güçlendirme

Annem diyor ki: Bir Maclaren deneyimi

2009-11-11T22:37:00.011+02:00

İki hafta önce, teyzemizin isteğiyle, baston puset aldık. En iyisi olsun istedik ve Maclaren'de karar kıldık. Onca paraya rağmen, iyi bir karar verdiğimizi düşünüyorduk ki; Salı günü gelen bir haberle şaşırdık, kaldık.

Maclaren'in 1999'dan beri piyasada varolan 1 milyon adet baston pusetinde güvenlik sorunu var-mış.

Önce e-bebek'e başvurmayı düşündüm. Webte şöyle bir bilgilendirme yapmışlardı.

Hemen internette Maclaren distribütörünü araştırdım: Sersa İthalat. Telefonla kendilerine ulaştım. Maalesef durum beklediğim gibiydi: haberler, asılsızmış; Maclaren bu kararı kendi programı kapsamında ele almış; ürünlerde herhangi bir sakıncalı durum yokmuş.

İtirazımı dile getirdim. İngilizce bildiğimi, ilgili web sitelerinde yer alan bilginin doğru olduğunu düşündüğümü belirttim; güvenlik kitinin tarafıma gönderilmesini talep ettim. Maclaren, güvenlik kitinin yalnızca Amerika için geçerli olduğunu dile getirmiş. Aman ne güzel değil mi? Yoksa biz DNA'sı sahte olan ürünleri yiyip içen, sağlığı riske atan içerikli aşıları kullanan, tarımcılığı ve hayvancılığının bugünü/yarını el'lerde olan, insan sağlığının hatta varlığının öneminin pek olmadığı 3.sınıf bir ülke miyiz? Geçmiş olsun, bize o zaman.

Sersa, bana e-mail gönderdi ve gözlerime inanamadım bir daha. Gerçekten de Maclaren, antetli bir belgede dünya distribütörlerine, ürünlerde hata olmadığı, ürünlerin dahili bir program kapsamında değerlendirilip güvenlik kiti hazırlandığı yazıyordu. Ben de onlara bir cevap yazdım:

Merhaba,

Hızlı geri dönüşünüz için çok teşekkürler.

İlgili dokümanda MacLaren’in belirttiğinin aksine, kendi web sayfasında hatalı ürünleri Amerikan Hükümeti’nin Ürün Güvenliği Komisyonu tarafından kararlaştırıldığı ve Maclaren'in gönüllü olarak ürünleri geri çağırdığı ifade edilmekte. İlgili link şöyledir:
http://recall.maclarenbaby.com/

Diğer yandan aynı sayfada bu Komisyonun yaptığı Kamu Duyurusu’na doğrudan link verilmiştir:
www.cpsc.gov/cpscpub/prerel/prhtml10/10033.html
Bu sayfada başka bir bilgilendirmeye kadar, bu ürünlerin kullanılmaması gerektiği belirtilmektedir. Nedeni ise açıklanmaktadır:
Hazard: The stroller’s hinge mechanism poses a fingertip amputation and laceration hazard to the child when the consumer is unfolding/opening the stroller.
Incidents/Injuries: The firm has received 15 reports of children placing their finger in the stroller’s hinge mechanism, resulting in 12 reports of fingertip amputations in the United States.
Bu ifadede pusetin açılıp kapatılması sırasında parmak sıkışması ve kopması yaşandığı belirtilmekte; 15 vakanın 12’sinde durumun parmak kopması ile sonuçlandığı ifade edilmektedir.

Maclaren'in, kendi ülkesi dışında, satış yaptığı ülkelerin çocuklarına ve velilerine karşı duyarsızlığını esefle karşılıyorum. Yapmış olduğunuz bilgilendirme ışığında, MacLaren firması ile yazışacağım. Duyarlı bir firma olarak tek yapması gereken, Amerika’da söz konusu güvenlik kitini ailelere gönderirken, bizim gibi ülkelerde de aynı uygulamayı gerçekleştirmek.

Bu ne kadar zor olabilir?

Neyse ki ürünü yeni almıştık. Hemen satıcı firmaya da iade edeceğiz.

Teşekkürler, iyi çalışmalar.

Maclaren ile henüz yazışmadım. Sizi de haberdar ederim.

NOT: Sonraki gelişmeler için burayı okuyun.

Kendi kendine yeten küçük insan

2009-10-31T00:00:00.002+02:00

Bugün bir hareketi daha öğrendim; artık kendi kendime oturabiliyorum. Emekleme pozisyonundayken, sağ dizimi ayağımın üzerinde durarak yerden kaldırıyorum; popomun üzerine gövdemi geri doğru geriyorum; diğer ayağımı da kurtarınca, ohh oturmak pek güzel :)

Pofuduk yastıklarım

2009-10-30T01:49:00.003+02:00

Annem ilk el yapımı materyallerimi hazırladı.

Annem, bu yastıkları çok amaçlı olarak düşündü. Farklı dokularda, farklı renklerde ve farklı şekillerde, çift olarak hazırladı.

Şimdilik aktivitelerimiz basit:
İlk olarak bana tek tek sunuyor. Ben de elimle tutuyor, ağzımla tadına bakıyorum ve dokusunu hissediyorum. Ardından iki farklı yastığı önüme koyuyor. Ben de ikisi arasındaki renk ve doku farkını anlamaya çalışıyorum.

Faydalar: dokunma hissinin gelişmesi, farklılıkları farketme, ince motor hareketleri

Aktiviteyle ilgili fotoğrafları ayrıca paylaşacağım.

Kendi odamda uykuyu ararken...

2009-10-29T00:46:00.002+02:00

Bu gece ilk defa kendi odamda, kendi yatağımda uyuyorum. Annem tepkimi merak ediyor: Acaba ağlayacak mıyım? Uyandığımı, onu çağırdığımı duyabilecek mi? Tekrar uykuya dalabilecek miyim?

Bugüne kadar hep annem ve babamla uyudum. İlk 2,5 ay beşiğimdeydim. Diş çıktı çıkacak diye uykusuzluğa girince, beni yanlarına almışlardı. O günden bugüne mutlu mesut gelmiştik. Ama annemin de babamın da kafasında hep odama geçmem gerektiği geçiyordu. Doktorum, gece beslenmesi devam ettiği sürece aynı odada olmamız gerektiğini söylüyordu.

Annemlerle yatarken, gece uykusu formülümüz şöyleydi: Önce Uykucu yanıma geliyor, benimle konuşuyor. Ardından emziğimi ağzıma alıyorum. Sakinleşiyorum, gözlerim kaymaya başlıyor. Annem veya babamın eline sarılıyorum; şşş-pat eşliğinde en geç 15-20 dakika sonra en derin uykulardayım. Muhtemelen annem de benimle uyuyakalıyor :)

Öncesinde mutlaka banyomu yapıyorum; sütümü emiyorum. Gece lambası açılıyor. Ortam ve ben uyku ritüeline hazırlanıyoruz. Her gece, her yerde aynı ritüel tekrar ediyor. 6 ay boyunca bu ritüelin uygulanmadığı gece yoktur galiba.

Annem önümüzdeki tatil günlerini hesaba katarak, uykusuzluk pahasına, beni bu gece odama yatırdı. Ritüel aynı, herşey aynı; yalnızca bu sefer kendi yatağımda kendi odamdayım. Yatağa ilk yattığımda etrafıma bakındım. Uyumakta zorlandım. Çünkü annem ya da babam yanımda yatarken daha rahat ediyordum. Ama en sonunda uykuya daldım.

Annem de yerde kendine yatak hazırladı; bir hafta, 10 gün benimle aynı odada uyuyacak.

Annemi korkutan başka şey de, bu aralar gece durup dururken uykuda girdiğim ağlama krizi. Muhtemelen rüya görüyorum ve uyanmadan ağlamaya başlıyorum. Hemen yanıma depar atıyorlar, kucaklarına alıp sarılıyorlar. Ben içli içli ağlarken, kokularında sakinleşiyorum. Yatağımda da böyle olmasın istiyorlar.

Umarım odama alışırım; uykularım kesintisiz ve keyifli olur.

>>>

Annem der ki:
Bu gece korktuğumuz gibi geçmedi. Misis, her zamanki saatinde uyandı, emdi ve uykusuna geri döndü. Hoş; uykusundan hiç çıkmıyor aslında.
Odasında yatırmak için birkaç kez deneme yapmıştım. Ama itiraf ediyorum, kararlı ve istekli değildim. Tracy'nin yolundan bir miktar saptım. Ama iyi ki öyle yapmışım: vakit geçtikçe, kızım büyüdükçe, kendi bağımsızlığına hazır hale geliyor. Şimdi uykularında rahatlıkla dönüyor; pozisyon değiştiriyor; SIDS (Allah korusun) riski azaldı. Büyüdüğünü gördükçe, içim rahatlıyor. "Kötü anne" hissinden kurtuluyorum.
Şimdi sırada kendi başına uykuya girmesi sağlamak var. Henüz Uykucu tarzındaki oyuncaklar, prop haline gelemedi. Emzik ve Uykucu, yalnızca hazırlık sürecinde işe yarıyor. Oyuncaktan anlamaya başladığı zaman geldiğinde - ki bunu hissederim diye düşünüyorum, henüz gelmedi - bebeğine sarılıp uyuyacak.
Ne yalan söyleyeyim; kızımla uyumak bana ve babasına büyük keyif veriyor.

Cee-eee çok eğlenceliii...

2009-10-27T20:58:00.004+02:00

Annemle benim bazı güzel oyunlarımız var, sizin de olduğu gibi. Bunlardan bir tanesi de, siz Ce-ee diyorsunuz, annem Guk-Ceee :) Annem saklanıyor, "guk" diyor; annem ortaya çıkıyor, "ceee" diyor. Ben de gülüyorum doyasıya.

Bu oyunu 2 aylıktan beri yapıyoruz, tabii gün geçtikçe farklı güzelliklerini yaşıyoruz. Mesela 3 gündür oyunu annem değil, ben yönetiyorum. Altımı değiştirirken, tulumumun bacaklarını yüzüme götürüyorum, annem guuuk diyor; gülüyorum, ardından ellerimle indiriyorum, ceee diyor.. Bunu defalarca tekrarlıyoruz.

Çok sevinçliyiz; artık interaktivite zamanı...

Bir ara fotoğraf ya da video hazırlayıp paylaşalım.

Annem der ki: Domuz gribini konuşalım.

2009-10-27T09:11:00.006+02:00

Domuz gribi artık günlük hayatımızın bir gerçeği oldu. Ofiste masamda Pürel var, ellerim tahriş olacak neredeyse. Takıntı halini almasından korkuyorum. Süt odasına gidiyorum, eller yıkanıyor defalarca; ancak ufacık odada birkaç anne... Hepimiz endişeliyiz. Bebeğimiz var. Birşey olacak korkusu gölge gibi bizi takip ediyor.

Grip aşısı olmayı tercih eden bir insan değilim, değildim de. İki yıl önce bir telaşa kapılıp aşı olmuştum. Keşke olmasaymışım, 5 defa gribe yakalandım. Aşıya inancımı tamamen yitirdim. Grip, maalesef toplumumuzda hastalıktan sayılmıyor. "Ah, biraz grip olmuşum, antibiyotik kullanıyorum." tarzında günlük yaşam tümceleri kullanılan bir hastalık olmuştu. Çağdaş yaşam hastalığı.. Ofiste, okulda, otobüste, vapurda, her an her yerden edinilebilecek bir hastalık. Doktor derdi ya, "3 gün dinlen, geçer"; cevap hazır bizde, "Aaa, olur mu canım? Altı üstü grip."

Bu sefer değil... Her an her yerde aramızda dolaşıyor. Belki de bazılarının dediği gibi, çoktan vücudumuzda yer edindi bile. "Aa, domuz gribi adı üstünde; bizde domuz yok ki, tüketmiyoruz da" dediğimiz günler çok geride kaldı. Kızım doğduğum vakitti domuz gribini ilk duyduğum zaman. Ürkmüştüm; yurtdışına girip çıkan o kadar çok insan tanıyorum ki. O günlerden bugünlere geldik; peki yarın ne olacak? Bu korku tüneli nerede biter? 5 ay sonra, 1 yıl sonra?.. Tuhaf düşünceler içindeyim.

Kafamın içinde bir dolu düşünce var, dile gelmiyor, yazamıyorum...

Bağışıklık sistemimizi koruyalım bari. Her gün multivitamin ve balık yağı alıyorum; eşime de aldırıyorum. Bakıcı teyzemiz de kendine iyi bakmaya çalışıyor. Bol sıvı, meyve ve sebze... Eller defalarca yıkanıyor; çantadaki minik pürel her para vb. ellendiğinde kullanılıyor; kalem gibi materyaller değiş tokuş edilmiyor. Ve bol bol kendi kendini telkin: sakin olalım, sakınan göze çöp batar, olumlu düşünelim...

Gribin nefesi ensemizde. Hadi, ben inanıyorum, placebo etkisi yaratalım, şu virüsü yenelim.

Büyükannem, annem ve ben...

2009-10-25T01:38:00.009+03:00

Büyükannemle tanışmıştım taa ben küçükken; son memleket ziyaretinde annem ve babam büyükannemi anneannemin evine getirdiler, beraber kahvaltı edip vakit geçirelim diye.

Annem (ve babam) çok istiyor, onu tanımamı, onu hatırlamamı. Umarım hatırlarım, umarım çokça neşeli anlar geçiririz birlikte, umarım büyükannem hep yanımda olur.

Annem de küçük bir kızken, büyükannesi varmış; onu çoook severmiş, kimseye gülmezken ona güler, kimse de durmazken, onda dururmuş; uzun yıllar birlikte vakit geçirmişler. Annem hala büyükannesini sevgiyle hatırlar. Anneannesine ise tapar; büyükannemin annem için değerli çok fazla ve yeri çok ayrı. Onun için anneannesi ay yüzlü, yeşim gözlü, sütlü nur'iyedir :)

Yıllar geçse bile üstünden, herşey aynı, her duygu aynı...

www.goodatdoingthings.com ziyaret edin...

2009-10-25T00:50:00.001+03:00

"Good at Doing Things" from Steve Hughes on Vimeo.

İlk 3 ayda en sevdiğim şeyler

2009-10-22T00:32:00.022+03:00

*Bu post serisi fikri için, sevgili Kitubi'den feyzaldım. Teşekkürler, Damla!

Emzirme yastığı: Annem emzirme yastığı alıp almamakta çok kararsız kalmıştı. Doğumuma 2 hafta kala Mothercare'den almışlar. Doğumla birlikte çok kullandık. Özellikle geceleri, uyku bedeni sarmış ve beden gayet güçsüzken, beni kucağında emzirmek için çok faydalandı.
Artık beslenme dakikalarında olmasa da, otururken bana yardımcı olmaya devam ediyor. Üstelik üzerinde çok şeker karakterler var. Bir ara acayip dikkatimi çekiyor ve beni oyalıyordu.

Dönence: Odamdaki en sevdiğim şey... Annem ve babam dönence konusunda çok araştırdılar ve en iyisinin Tiny Love Symphony olduğuna karar verdiler. Aslında daha yeni modelleri de artık var, ki şu modeli düşünmüşlerdi, ama benim doğumuma kadar satışına başlanmamıştı.
Tercih nedenlerini sıralayalım: Öncelikle dönence ben rahatlıkla görebileyim ve takip edebileyim diye mutlaka dikkat çekici, canlı renklere sahip olmalıydı; o bir oda aksesuarı değil, bir eğitim materyaliydi. O yüzden pastel renkli dönenceler ne kadar cazip ve sevimli gelse de, bu capcanlı renklere sahip olanını tercih ettiler. Ayrıca bir yenidoğan olarak sadece kırmızı-siyah ve beyaz renklerini görebildiğimden, üzerindeki helezon hunileri rahatlıkla seçebiliyordum. Dönen hayvanların yüzleri ise yukarıya ya da karşıya değil, aşağıda sırtüstü yatan bana bakıyordu.

İnanılmaz keyif alarak kullandım. Ama uyumak için değil. Bir sakinleştirici olamadı bana; daha çok bir uyaran görevi gördü. Aktivitelerim, gözlerimle takip etmek, ayaklarımı, kollarımı sallamak, ellerimle hayvancıklara uzanmak ve onları tutmak, parmaklarımla müzik butonlarına basmak ve müziğe eşlik etmekti. Çalan üç müzikten Bach'ı sevemedim; hiç rahatlatıcı değildi. Kumandası ve ışığı olsa daha iyi olur muydu diye annem zaman zaman düşünüyor ama bence gerek yok.
Artık kendisine yetişebildiğim için tehlikeli olmasın diye kullanamıyoruz ama çok özlüyorum.
Örümcek Rattle: En sevdiğim oyuncağım. Hala bayılıyorum. Annem ta hamileyken, Mothercare'den çok severek almış. Adı Itsy Bitsy. Siyah-beyaz uzun bacakları var. Sarı uzun antenleri, pofuduk gövdesi, gülen bir yüzü... Önceleri annem bacaklarından tutup aşağıya çekerdi; Itsy Bitsy de "bızz" diye sesle yukarıya çıkardı. Sonra el-göz koordinasyonum için alıştırma yapmak için annem onu tutmaya, ben de bacaklarından çekmeye başladım. Bir süre sonra bir elimle tutup diğer elimle bacaklarını çekmeye başladım. Bu arada, annem "Bir Baba Örümcek / Itsy Bitsy Spider" şarkısını söylüyor, ben ona eşlik ediyor(d)um; kahkaha attığım bir şarkı bu. Ayrıca hala daha uzun bacaklarını ağzımda emmeyi de çok seviyorum.

Ana Kucağı: Kesinlikle olmazsa olmaz bir oyuncak. Yoksa ben ne sürekli sırtüstü yatabilirim ne de kucakta kalabilirim.
Ana kucağı da hassas bir konu oldu evde. Kendi kendine bir butonla titreyen modeller piyasayı sarmışken, babam mutlaka benim etki-tepkiyi anlayabileceğim, benim hareket ettirdiğim bir model istiyordu. O modellerin mazide kaldığına karar vermiştik ki, annem bu güzel ana kucağını buldu: Fisher Price Kick&Play. Kendi kendine hareket ettirebiliyordum ve bunu görünce çok heyecanlanıyordum. Ben ellerimi tanımadan önce (ki hala da ellerime uzun uzun bakıp incelemişliğim olmadı), ayaklarımı kullanmayı öğrendim; anakucağım sayesinde. Ayaklarımın altına denk gelen yerde bir müzik ünitesi var. İsterseniz sürekli müzik çaldırabilirsiniz ama eğer bebeğinizin kendi kendine birşeyler keşfetmesini isterseniz, mutlaka self-music modunu seçmelisiniz. Ben bayıldım. İlk keşfettiğimde kahkaha atmıştım: ayağımı vuruyordum, müzik yapıyor, ışık yakıyordum; süper!!! Önündeki oyuncaklar başta ilgimi çekmedi ama sonra kafayı fena bozmuştum; sürekli uzanıp ağzımla tatlarına bakmak istiyordum. Bu fotoğrafta askıda pembe bir kurdele görürsünüz; işte uzanabileyim diye onu astılar, yoksa oyuncaklara uzanacağım diye devrilme tehlikesi yaşıyordum. Bilhassa benim gibi aktif bebekleri, aman dikkat, yalnız bırakmayın. Eğer illa ki titremesini istiyorsanız, bu modelin de önünde bir titretme butonu var; iki kez açtık, ben hiç sevmedim.

Atlet bodyler: Bahar ve yaz bebekleri için mutlaka Chicco diyorum. Süper ince bir yapısı var. Annem minik bir servet yatırdı: her boyundan, her türünden giydim. Yazın tiril tiril bir his veriyor. Mothercare'in de atletleri var ama daha kalın ve tok. Kış için Chicco ince kalır sanırım; Mothercare ideal olur.

Unibaby Yenidoğan Mendili: Hala daha ve daha uzun bir süre kullanacağım ıslak mendil. En hassas ciltler için. Artık yenidoğan olmasam da, kullanıyoruz. Annem ve babamın korkularından biri, benim pişik olmam. Altımın temiz ve ferah kalması konusunda bu ürüne çok güveniyorlar. Tek şüpheleri, katkısız, parfümsüz, yalnızca su demelerine rağmen, içindeki kokunun nasıl olduğu konusu bir muamma; pek de araştırmadılar gerçi. Doğduğumda önceleri ıslak temiz suda pamuk kullanıyorlardı ama suyu ve pamuğu sıcak tutmak gerekiyordu; günde 8-10 kez yalnızca kaka yapan bir bebek için zahmetli bir yol olmuştu.
Pahalı olduğu için, e-bebek'teki indirim fırsatlarını bekleyerek alın; böylece toplu alıyor ve az da olsa karlı çıkıyorsunuz. Pişikten korunmak için her kakadan sonra mutlaka popoyu yıkamayı unutmayın; gece boyu bezde kalan popoyu sabah bir süre açık bırakın, bol kremleyin.

Kitubi, ilk 3 ay en çok neleri kullanmış; lütfen buraya da bakın.
Sonraki aylar için;
4-6 ay
6-9 ay
9-12 ay

Eve dönüş...

2009-10-18T22:43:00.005+03:00

Bugün ayaklarımız geri geri evimize döndük. Yuvamız olmasa niye dönelim zaten.
Şimdi ben mışıl mışıl uyuyorum.

Sabahtan büyükannem geldi annaneme. Ben onu çok seviyorum. Öyle yumuşak sesi, öyle derin yeşil gözleri var ki, içim huzur doluyor; gülüyorum, kahkaha atıyorum. Umarım daha uzun yıllar birlikte oluruz. Büyükannemi tanımak ve hatırlamak istiyorum.

Annanem bu sefer armut diye bir meyve yedirdi bana. Sevdim tadını. Umarım sabah yaşadığım şeyi bir daha yaşamam. Offf çok zordu, kaka yapmak bu sefer. Çok sinirlendim. Ikındım, sıkıldım, pofff; çıkmıyor. Sinirlendim, çığlıklar attım, olmadı. Sonra biraz masajla başardım. Tüm suç, muzunmuş; ben inanmıyorum, tadı çok güzel, böyle güzel bir şey hiç bana sıkıntı verir mi.. Kandırıyorlar sanki beni. Neyse armut güzeldi. Üstelik hep beraber yemek masasındaydık. Annem ağzına kaşık alıyor, ben de alıyordum ona baka baka. Çok keyif aldım. Ananem hızını alamadı, tıka basa doldurmaya yeltendi; dur-dur-dumm.. Tabii ki emmeyi bırakıyorum, armutu mu bırakmayacağım.

Eve dönüş yolunda herkes çok yoruldu. Ben uyumayı sevmiyorum yolda; benim bir depo dolusu enerjime karşı çırpınışları annemi de yordu. Artık sıkılıyorum yolda. Zaten koltuğuma oturmaktan da hiç hoşlanmıyorum. Bir o köşe, bir bu köşeye atlıyorum. Keşke yerde oyun halim olsa da özgürce yuvarlansam.

MemleketimZzz

2009-10-17T12:50:00.004+03:00

Anneanneme ve dedecime geldik az önce. Çok mutluyuz!
Karadeniz'in yeşilini, mavisini özlemişiz; yaz günleri aklımızda...

Ev ahali çok sevindi tabii. Masalar donatılmış, ev ısıtılmış, herşey bana göre ayarlanmış. Üstelik yarım yaş pastam da ismarlanmış; bu akşam kutlama var!

Şimdi annem ve babam çarşıya inecekler; Pinar teyzemin nikahına katılıp anneannemlerin gecikmiş evlilik yıldönümü hediyesini ayarlayacaklar. Ben de dedemle annanemle sefa süreceğim.

6. ay kontrolü

2009-10-15T23:14:00.001+03:00

Bugün doktor kontrolüm varmış meğer. Zeynep teyzem beni giydirince parka gidiyorum sandım. Oysa doktora gelmişiz. Babam burda ama annem nerde??

Berkan amcanın odasına girince beni bir korku sardı; başladım ağlamaya. Annem de yok üstelik. 4.ay kontrolüm aklıma geldi. Doktorumu da hatırladım, pek hoş olmayan duygularla. Napayım, geçen sefer çok acımasızdı; canım çok yandı.

Rutin kontrollerin ardından benim gözlerim iyice şişti; o sırada annem geldi. Hemen kucağına atladım; şikayetim var, burada ne işim var! Yoksa yoksa...

Evet... Bacaktan 3 aşı, ağızdan çocuk felci aşısı hep beraber yapıldı. Boşuna ağlamamışım, değil mi? Neyse ki annem yanıbaşımdaydı; sakinleşmem kolay oldu.

Berkan amca, kilom sınırları zorladığı için ek gıda menüme pirinç unu ve muhallebiyi eklemedi. Sebze çorbasına bir tatlı kaşığı az yağlı kıyma eklenecek. Bir kahve fincanı kadar yoğut yemeye başlayacağım. Meyve püresine devam. Hatta meyveli yoğurt da yiyebilirim. Herhangi bir alerjim, özel bir sıkıntım yok. Peki ne kadar süt emeceğim? İstediğim kadar. Kesmek yok, aynen devam. Geceleri emmek için hala uyanıyorum; o yüzden doktor amca bana gece tahılları adıyla bir besin verdi; akşam öğününde onu da yiyecekmişim.

7. ay kontrole gelmeyeceğim, 8.ay yine doktor amcamla buluşuyorum. Bu arada 7.ay yumurtaya başlıyorum; hafta hafta ölçülerini artırarak. İyi pişmiş yumurta sarısının önce 1/8i, ardından 1/4ü, sonra yarısı ve 8.aya girerken bütünü. Enteresan olabilir. Vee kahvaltıya 7.ayda başlayacağım: süt, pekmez, az yağlı beyaz peynir ve bisküvi dedi doktor. Bisküvi çok tatlı olduğu için annem istemedi; çok tahıllı ekmek dilimi de olurmuş. Pekmezdeki demirin tutulmaması için de pekmezi kahvaltıdan sonra alabilirmişim. Son olarak tuzsuz, salçasız kabak dolması da yiyecekmişim; ilginç olacak.

Şimdi annemin görevi, öğünlerimi düzenlemek: ne zaman neyi yiyeceğim.

Doktora danıştığımız bir başka konu da, odaları ayırmak hakkındaydı. Annecim pek istemese de, artık büyüdüğüm için kendi odama gitmeliyim. Ama ben de istemiyorum. Hatta geçmiş denemelerde de başarısız oldukları bir gerçek. Doktor amca, ısrarlı; annem de 29 Ekim tatilini değerlendirecek. Oysa ben annemin kokusunda olmak istiyorum.

Yürümek dünyanın en güzel aktivitesi olsa gerek...

2009-10-13T00:32:00.000+03:00

Hani bazı bebekler hep kucakta olmak ister ya; ben de hep ayakta olmak istiyorum. Yürüyeyim, sehpaya dayanıp ellerimi vurayım, tekrar yürüyeyim, durup bekleyeyim... ama hep ayaklarımın üstünde olayım.

B.E.Ö.: Su

2009-10-07T23:58:00.009+03:00

Büyüyorum-Eğleniyorum-Öğreniyorum aktivitelerine biz de katılıyoruz artık. Yani biraz geriden takip etsek de, yaşıma başıma uygun birçok aktivite mümkün. Hatta doğduğumdan beri yaptıklarımız, bu aktivitelerden sayılabilir.

İlk olarak hayatta en çok sevdiğim şeyden başlamak istiyorum: SU. İlk banyo deneyimimin ardından suyu sevdiğime karar verdim. Sırtüstü yatarak yıkanmaktansa hiç hoşlanmadım; pasif kalmak istemiyordum. Babam da beni üçüncü banyomdan itibaren duşta yıkamaya başladı. Böylece banyolarımız su, annem ve babam ile etkileşerek güzel bir deneyim haline gelmeye başladı.

Önceleri suyun sesiyle irkildim ama tenime dokunuşu beni rahatlatıyordu. Hatta 2,5 aylık olana kadar her banyo çıkışında kıyameti koparıyordum; neden bitti, bitmesin diye. Sonraları elimle akan suya dokunmaya başladım; pıtır pıtır vuruşu ellerimi gıdıklıyordu. Bu aralar suyun kaynağını merak eder oldum. Nereden akıyor diye bakıyorum; telefona benzeyen bir şeyden doğru üstüme akıyor. Tabii ne olduğunu anlamak için ağzıma götürüyorum. Hatta bir elimle ahizeyi tutup diğer elime suyu akıtıyorum. Sonra ayaklarımı cam kapıya yaslıyorum, babam da suyu cama vurduruyor; ayaklarımın altından üstünden sular akıyor. Henüz anlamadığım bir şey var; banyoda iki tane ahize var ama birinden su akıyor, her ikisinden aynı anda akmıyor: bu nasıl oluyor?

Her sabah ellerimi ve yüzümü yıkıyor annem. Bizler uyanınca, mutlaka elimizi yüzümüzü yıkamalıymışız. Küçük bir havlum var. Onunla kuruluyoruz beni. Her sabah güne başlamak, suyla buluşmak benim için. Bazen annem yemek yaparken, ben de mutfakta ona yardım ediyorum; sebze-meyveleri yıkayarak.

İşte benim su ile yaşadığım özel anlar.

Faydalar: dokunma ve tatma hissinin gelişimi, neden-sonuç ilişkisini kurma, aile bireyleriyle yakınlaşma

Kolik olmasın, aman aman...

2009-10-07T23:42:00.006+03:00

Annem arkadaşlarıyla konuşuyor, yazışıyor. Kolik yine mevz-u bahis oldu. Yazmadan geçemiyoruz.

Koliği önlemek için bir çare yok. Yani bebeğin doğasına göre bu fenomen er geç gerçekleşiyor. Ancak biz bebekleri rahatlatmak için birçok yol mevcut. Ya hepsi tutar ya da pek azı. Her birini denemek, sabretmek, sevgiyle yapmak gerekiyor. Şöyle ki;

- Beyaz gürültü kaynağı: Fön makinesi, çamaşır makinesi, elektrikli süpürge gibi ev araçlarından faydalanmak mümkün. Yeter ki sesleri bebeğin sesini bastırsın. Aile, dayanabildiği kadar etkili.
- Bembeyaz gürültü kaynağı: Daha önce de bahsettiğimiz beyaz gürültü içeren müzikler. Örneğin, Buzuki Orhan'ın Kolik CDsi.
- Biraz da bizi rahatlatmak gerek: Masaj. Ama ağlamaya başladıktan sonra aslaaa... Ne zaman krizin başlayacağı belli oluyor zaten. Aman bu vakte yakın bir zaman, göbeğimize, bacaklarımıza, sırtımıza saat yönünde yumuşak masaj süper oluyor.
- Acı elma yağını unutmayalım. Özellikle ayaklara sürelim; göbüşe de sürülebilir. Kokusu dehşet ama ben alıştım.
- Rezene, anason, kekik karışımı çay; ama ben değil, annem içmeli. Ben içersem, öğün atlarım, anneciğimin mis kokulu hoş tatlı sütünü kaçırırım.
- Loş ortam isteriz. Çevremiz sakin olmalı. Sakın sesinizi yükseltmeyin; yumuşak sabırlı ve sakince konuşun bizimle.
- Biliyor musunuz, eski vakitlerde bizim gibi bebekleri beşikte yatırırlarmış. O beşikler öyle güzel sallanırmış ki, o bebeklerin hiç gazı, sıkıntısı olmazmış. Bir geçmiş zaman masalı olmak zorunda değil; bizi sallayın, zarifçe, sımsıkı sararak.

Annemizin karnında olmayı çok istediğimiz zamanlar bunlar. Yanımızda olun, bizi içinize alın, sarın, sarmalayın, öpün, okşayın. Kendi dünyamızdan kopmuşken, sizin dünyanıza alışmaya çalışıyoruz.